Εισήγηση της Σύλβιας Κοιλάκου στην 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που διεξάγεται στο Γεωπονικό εκ μέρους της πλειοψηφίας της απερχόμενης ΚΣΕ
Σχετικά Άρθρα
Είμαστε εδώ μετά από μια πλούσια πορεία διαλόγου μέσα από τις συνελεύσεις και εκδηλώσεις σε γειτονιές και κλάδους.
Μετράμε 72 επιτροπές που συνεδρίασαν, συζήτησαν και εξέλεξαν 600 περίπου αντιπροσώπους για την 6η συνδιάσκεψη, με την συμμετοχή σχεδόν 2000 μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η αυξημένη μαζικότητα στις συνελεύσεις και η πανελλαδική δικτύωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπογραμμίζει πως είναι σημείο αναφοράς για ένα σημαντικό δυναμικό των αγώνων και της επαναστατικής αριστεράς. Και θέτει στην σημερινή μας συνδιάσκεψη αναβαθμισμένα καθήκοντα και απαιτήσεις.
• Οι θέσεις του ΠΣΟ (που ψηφίστηκαν με ευρεία πλειοψηφία) περιγράφουν την νέα εποχή που μπαίνουμε.
Στις συνελεύσεις και στις εκδηλώσεις έγινε μεγάλη συζήτηση για την εποχή μας. Οι θέσεις μιλάν για αυτή την νέα εποχή των πολέμων, της κρίσης και της πολιτικής αντίδρασης, αλλά περιγράφουν ταυτόχρονα τους αγώνες, τις εξεγέρσεις και τις νέες δυνατότητες για την επαναστατική και κομμουνιστική αριστερά.
Βρισκόμαστε σε μια εποχή μιλιταριστικού παροξυσμού, όπου ο πόλεμος βρίσκεται σχεδόν παντού. Σαρώνει όλο και περισσότερο τον πλανήτη, γίνεται κομμάτι της ζωής μας, αναπόσπαστο τμήμα της οικονομίας, των πολιτικών συστημάτων, της ιδεολογίας, του πολιτισμού.
Οι άρχουσες τάξεις θέλουν να μας πείσουν να ζούμε με αυτή την νέα κανονικότητα του πολέμου.
Με την γενοκτονία στην Γάζα αλλά και με την θανατική ποινή (με κρεμάλα στους παλαιστίνιους που βρίσκονται στις φυλακές του κράτους δολοφόνου), με τους βομβαρδισμένους λαούς του Λιβάνου, με αργό θάνατο της Κούβας που προσπαθεί να επιβάλλει ο Τραμπ.
Με την προοπτική ενός παγκόσμιου στρατιωτικού και οικονομικού πολέμου, στην οποία οδηγεί η προκλητική επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.
Με τον πόλεμο στην Ουκρανία και με την ΕΕ να χτυπάει τα τύμπανα του πολέμου με την Ρωσία.
Παράλληλα, η συζήτησή μας γίνεται και με τα μάτια μας στραμμένα στους λαούς που αγωνίζονται:
Στην ηρωική αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, όπως και των άλλων λαών που αντιστέκονται από την Κούβα έως τον Λίβανο και το Ιράν.
Στις πλατείες σε όλη την χώρα που πλημμύρισαν ξανά στην απεργία για τα Τέμπη.
Στους χιλιάδες διαδηλωτές στην Μινεάπολη που καταδιώκουν τα τάγματα του ICE.
Τις διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη, τις νέες αποστολές αλληλεγγύης, στις οποίες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα στηρίξει και με μέλη της.
Τους λιμενεργάτες στην Μεσόγειο, που απεργούν και δηλώνουν ότι δε φορτώνουν όπλα για τον πόλεμο.
Τις μεγάλες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις στις 28 Μάρτη σε όλο τον πλανήτη.
Τα αγροτικά μπλόκα.
Όλα αυτά δείχνουν πως η ταξική πάλη θα είναι πιο σκληρή από όσο νομίζουν οι κυβερνήσεις και οι μεγάλοι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί.
Στους αγώνες αλλά και στις πολιτικές αναζητήσεις ξαναγεννιέται μέσα στον κόσμο ανάγκη και η δυνατότητα ενός άλλου δρόμου που θα εξασφαλίσει την ειρήνη, την ελευθερία και τα εργατικά δικαιώματα.
Είμαστε σήμερα εδώ γιατί πιστεύουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε επαναστατικά τον σάπιο κόσμο. Πιστεύουμε πάνω απ’ όλα στις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης στη χώρα και σε όλο τον κόσμο.
Και σε αυτή την βάση θα συζητήσουμε και θα παλέψουμε για την οικοδόμηση των πολιτικών προϋποθέσεων και συσχετισμών για μια νέα εργατική αντεπίθεση με στρατηγικούς όρους, για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την σύγχρονη διεθνιστική και κομμουνιστική προοπτική.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει ενάντια στον άδικο επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ
Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του κράτους δολοφόνου Ισραήλ ενάντια στο Ιράν βρομάει πετρέλαιο και φυσικό αέριο.
Εξάλλου, πίσω από τους σύγχρονους πολέμους βρίσκονται οι ενεργειακές πηγές και οι εμπορικοί δρόμοι. Οι ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ βάζουν φωτιά στον πλανήτη για να αποκαταστήσουν την κλονισμένη κυριαρχία τους, να αναστρέψουν την υποχώρησή τους και την άνοδο του κύριου ανταγωνιστή τους, της Κίνας.
Η σημερινή κρίση επιταχύνεται από τον πόλεμο στον Κόλπο, αλλά δεν δημιουργήθηκε από αυτόν.
Είναι ο βάρβαρος καπιταλισμός της εποχής μας — η κρίση και οι αντιθέσεις του γεννούν τον πόλεμο.
Το κεφάλαιο αναζητά διέξοδο στην «πολεμική οικονομία», ενώ ταυτόχρονα επιτίθεται στην εργατική τάξη μέσα από την «δημοσιονομική πειθαρχία» και το όργιο εξοπλισμών.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ παλεύει ενάντια στον άδικο επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν και την εμπλοκή της Ελλάδας.
Έχουμε το μέτωπό μας σταθερά στραμμένο πρώτα και κύρια ενάντια σε ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ. Καταρχήν διότι η Ελλάδα ανήκει σε αυτούς τους αντιδραστικούς και πολεμοκάπηλους οργανισμούς, αλλά και επειδή οι ΗΠΑ έχουν την πρωτοβουλία των πολεμικών κινήσεων σε όλο τον πλανήτη.
Ταυτόχρονα, ζούμε σε μια εποχή όξυνσης των ανταγωνισμών σε διεθνές επίπεδο μεταξύ καπιταλιστικών μπλοκ σε Δύση και Ανατολή.
Γι’ αυτό ο αντιπολεμικός, αντιιμπεριαλιστικός και αντικαπιταλιστικός αγώνας πρέπει να υψώσει με αυτοτέλεια τις σημαίες της ταξικής διεθνιστικής πάλης.
Δεν πολεμάμε κάτω από ξένες ταξικά σημαίες. Οι λαοί δεν έχουν ανάγκη από προστάτες και δεν περιμένουν τη σωτηρία τους από καπιταλιστικά κράτη και αστικές μερίδες.
Αυτό αποτελεί βασική εκτίμηση των θέσεων.
Η κυβέρνηση της ΝΔ και ο αστικός κόσμος είναι συνοδοιπόροι με τους φονιάδες ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ισραήλ.
Η κυβέρνηση μας οδηγεί σε οικονομική, κοινωνική και πολεμική σφαγή. Συμμετέχει στον πόλεμο στην Ουκρανία και περικόπτει τις αγροτικές ενισχύσεις. Στέλνει φρεγάτες και patriot στα πολεμικά μέτωπα και οδηγεί σε μισθούς πείνας, αφόρητη ακρίβεια, διαλυμένα νοσοκομεία και σχολεία.
Θεμέλιος λίθος της τυχοδιωκτικής πολιτικής της ΝΔ ο αντιδραστικός άξονας Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ κάτω από την ηγεμονία των ΗΠΑ.
Κρίσιμη πλευρά για το αντιπολεμικό κίνημα, αποτελεί η ένταση του ανταγωνισμού με την αστική τάξη της Τουρκίας, μετατρέποντας την Ελλάδα σε «στρατηγικό βάθος» του Ισραήλ και el dorado για τις αμερικάνικες πολυεθνικές εξόρυξης στις ΑΟΖ.
Η κυβέρνηση της ΝΔ επιδιώκει την ενίσχυση των συμφερόντων του κεφαλαίου στο πλαίσιο του αντιδραστικού ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Αυτή η πολιτική είναι η βάση της συναίνεσης στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» όλου του αστικού πολιτικού συστήματος, αλλά και η αποδοχή της υποκριτικής «εθνικής ρητορικής» από το ΚΚΕ.
Απέναντι σε αυτή την «εθνική συναίνεση» η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στηρίζει τον κοινό διεθνιστικό αγώνα των λαών σε Ελλάδα και Τουρκία, την πάλη για την ειρήνη ενάντια στους καπιταλιστικούς και ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.
- Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μπει σε περίοδο ανεπίστρεπτης φθοράς.
Βυθίζεται στην διαφθορά και στα σκάνδαλα όπως αποδεικνύεται από τα νέα στοιχεία, που αφορούν το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ. Έρχεται αντιμέτωπη με τις άλυτες αντιφάσεις του αστικού συστήματος και φυσικάμε τους αγώνες που ξεσπούν.
Όμως η κρίση του πολιτικού συστήματος δεν αφορά μόνο την ΝΔ. Αυτή ή άθλια κυβέρνηση διασώζεται εξαιτίας. της στρατηγικής κρίσης της αστικής «δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΝΕ.ΑΡ. απέτυχαν να εκφράσουν την διαμαρτυρία λόγω του κυβερνητικού τους παρελθόντος και της συμφωνίας τους σε βασικούς πυλώνες της αστικής πολιτικής.
Η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση κινείται ανάμεσα στο όριο της ανυπαρξίας και σε αυτό της διαρκούς εκλογικής εκστρατείας, με στόχο είτε το σχηματισμό κάποιας κυβέρνησης (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕ.ΑΡ), είτε την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση όπως επιχειρεί το ΚΚΕ ή ΜεΡΑ25.Η ακροδεξιά ενισχύεται, αλλά δεν καταφέρνει να αποκτήσει τη δυναμική που έχει σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Το αντιφασιστικό κίνημα, οι αγώνες του εργατικού κινήματος και της αριστεράς με την ουσιαστική συμβολή της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο σε αυτό.• Μπροστά στην διαφαινόμενη αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης στις επερχόμενες εκλογές η άρχουσα τάξη επιταχύνει την αντιδραστική ανασυγκρότηση του αστικού πολιτικού συστήματος. Η στήριξη κέντρων στο «κόμμα Τσίπρα» και η ίδρυση του συντηρητικού κόμματος της Μ. Καρυστιανού να ξιοποιούνται σε αυτή την κατεύθυνση.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέσα από τις θέσεις του ΠΣΟ, δίνει τη δική της πολιτική απάντηση, απέναντι στις επιδιώξεις τουν αστικού πολιτικού κόσμου και της κοινοβουλευτικής αριστεράς.
Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ώρα ανατροπής, όχι συναίνεσης και αναμονής.
Η απάντησή μας πρώτα και κύρια βασίζεται στο στόχο ότι η πολιτική και ο «κόσμος» του πολέμου και καπιταλιστικής βαρβαρότητας μπορούν να ανατραπούν.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επικοινωνεί με το πλατύ αντικυβερνητικό ρεύμα και θέτει καθαρά τον στόχο της ανατροπής της κυβέρνησης από το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ωστόσο, δεν παλεύουμε τώρα ενάντια στον Μητσοτάκη και μετά βλέπουμε, αλλά συνολικά για την ανατροπή της αστικής, ευρωενωσιακής και νατοϊκής πολιτικής, ενάντια στην συναίνεση των ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕΑΡ, ακροδεξιάς. Επιδιώκουμε να βαθύνει η κρίση του συστήματος, να οδηγήσει σε ρωγμές και ανατροπές της κυρίαρχης πολιτικής, να ανοίξει ο δρόμος για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την επαναστατική αλλαγή.
Ο στόχος της ανατροπής δεν μπορεί να επιτευχθεί με λογική ανάθεσης σε καμία κυβέρνηση που θα κινείται στο πλαίσιο του συστήματος. Αντίθετα, είμαστε μακριά από λογικές «αντιδεξιού», «δημοκρατικού ή λαϊκού μετώπου», «προοδευτικής εναλλακτικής λύσης», γιατί δεν μετατοπίζουν προς τα αριστερά, αλλά καθηλώνουν στην ηττοπάθεια και στις μειωμένες προσδοκίες του εφικτού και του μικρότερου κακού και είναι καταδικασμένες σε αποτυχία. Οι θέσεις του ΠΣΟ στέκονται με σαφήνεια απέναντι σε αυτές τις λογικές.
Στα διλήμματα που πιθανό θα τεθούν ενόψει των πολιτικών εξελίξεων και των εκλογών, στα σενάρια σχηματισμού «μη δεξιών», «εναλλακτικών» κυβερνήσεων, οι δυνάμεις της αριστεράς και του αγώνα δεν στηρίζουν κανενός είδους εναλλακτική λύση στον πρώτο, δεύτερο ή οποιαδήποτε εκλογικό γύρο.
Η δική μας απάντηση είναι απέναντι σε τέτοιες λογικές και προτάσσει την συγκρότηση ενός εργατικού ανατρεπτικού κινήματος κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης. Ο στόχος μας είναι ο μαζικός εργατικός και λαϊκός ξεσηκωμός, με κέντρο ένα ταξικά ανασυγκροτημένο εργατικό κίνημα, για «ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη». Τα αγροτικά μπλόκα, το Νοσοκομείο της Νίκαιας, που οι εργαζόμενοι ξεφτίλισαν την κυβέρνηση και τον Γεωργιάδη, οι αγώνες στην εκπαίδευση, στα νοσοκομεία, οι μαχητικοί εργατικοί αγώνες, είναι οι «εικόνες» της δικής μας απάντησης, γιατί μόνο έτσι καταλαβαίνουν οι κυβερνήσεις και το κεφάλαιο…
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα παρέμβει στις ερχόμενες εκλογές και θα απευθύνει πρόταση στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, ανατρεπτικής αριστεράς με ανεξαρτησία από ΚΚΕ, ΜέΡΑ25, ΝΕ.ΑΡ. στη βάση της πολιτικής
της πρότασης.
Γιατί χρειάζεται το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ
Μπροστά στις μάχες που έχουμε μπροστά μας, χρειαζόμαστε το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όπως αυτό περιγράφεται αναλυτικά στις θέσεις. Το πρόγραμμα αυτό δεν είναι αιχμές και «μπούλετ».
Είναι ένα συνεκτικό πρόγραμμα που ξεκινά από το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα και έχει γείωση στις εργατικές διεκδικήσεις. Αναπτύσσει στόχους ριζικής βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και της νεολαίας, ώστε να συγκροτεί δυνάμεις στους καθημερινούς αγώνες.
Ταυτόχρονα, το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης είναι πολιτικά συγκεκριμένο στην Ελλάδα του σήμερα, στην πραγματικότητα της διαρκούς καπιταλιστικής επίθεσης και των δεσμών με το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, το κεφάλαιο και τη μεγάλη καπιταλιστική ιδιοκτησία. Θεωρούμε, εξάλλου, ότι σήμερα η ζωή έχει προσθέσει πολλά επιχειρήματα για την ορθότητα ορισμένων κομβικών πολιτικών στόχων, όπως οι κρατικοποιήσεις ή η έξοδος από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.
Μέσα από την πάλη για τους στόχους που θέτει το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ανεβαίνει η ταξική αντιπαράθεση, οργανώνεται σε ανώτερο επίπεδο η εργατική τάξη και ο λαός, συνειδητοποιούνται τα όρια της αστικής πολιτικής και του συστήματος και ωριμάζει η ανάγκη ευρύτερων επαναστατικών αλλαγών. Είναι ένα πρόγραμμα αγώνα που μπορεί να υλοποιηθεί στο σύνολό του όχι από κάποια «αριστερή κυβέρνηση», αλλά από την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της.
Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης που θέτει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δέχεται πυρά από διάφορες πλευρές.
Το ΚΚΕ προβάλλει διακηρυκτικά τον στόχο του σοσιαλισμού, αποσυνδέοντάς τον από τη σημερινή πάλη. Αρνείται τους πολιτικούς στόχους που θίγουν την αστική στρατηγική. Η πολεμική που αναπτύσσει στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα δεν είναι παρά το «αριστερό άλλοθι» μιας ρεφορμιστικής πολιτικής που, αποσπώντας την τακτική από τη στρατηγική και περιμένοντας το «κάλεσμα της ιστορίας», «κρύβει» τον ουσιαστικό συμβιβασμό της με τα όρια της αστικής πολιτικής.
Το ΜέΡΑ25 έχει ως πρόγραμμα μια ευρωκεϋνσιανή τεχνοκρατική διαχείριση και ένα μοντέλο «υγιούς, παραγωγικού, ανταγωνιστικού» καπιταλισμού. Στοιχεία του προγράμματός του, όπως «ούτε κρατισμός – ούτε ολιγαρχία», «μετοχές στους εργαζόμενους», καθώς και οι θεωρίες περί κατάργησης του καπιταλισμού μέσω της «τεχνοφεουδαρχίας», αποτελούν προσπάθεια εκσυγχρονισμού παλιών σοσιαλδημοκρατικών προγραμμάτων.
Πώς θα υπερβούμε τις αδυναμίες
Μεγάλη συζήτηση έγινε στις συνελεύσεις για τον απολογισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα θετικά στοιχεία αλλά και για εκείνα που μας καθηλώνουν. Είναι μια χρήσιμη συζήτηση, ώστε να καταλήξουμε σε κάποιο δια ταύτα στην 6η Συνδιάσκεψη.
Αναγνωρίζουμε ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το σημαντικότερο μετωπικό εγχείρημα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Κατάφερε να συγκροτήσει ένα διακριτό και ορατό πολιτικό ρεύμα και διακρίνεται από τη μαχητική και πρωτοπόρα συμμετοχή της στους μεγάλους αγώνες.
Με τις θέσεις της σε κρίσιμα ζητήματα, όπως το προσφυγικό, τα ελληνοτουρκικά, οι ΑΟΖ και η στάση στο παλαιστινιακό, απέναντι στην πολεμική προετοιμασία και στους εξοπλισμούς, απέδειξε ότι αποτελεί δύναμη που διαχωρίζει τα συμφέροντα της αστικής τάξης από τα συμφέροντα της λαϊκής πλειοψηφίας.
Στάθηκε σωστά σε κύριες διαχωριστικές γραμμές που έθεσε η αστική στρατηγική, σε ζητήματα όπως η πανδημία, ο πόλεμος στην Ουκρανία, η κλιματική κρίση, η μάχη ενάντια στους φασίστες και ο αγώνας για ανοιχτά σύνορα, στα οποία η υπόλοιπη Αριστερά κινείται σε λογική συναίνεσης ή τα υποβαθμίζει.
Όλα τα παραπάνω αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη. Ωστόσο, δεν μας απαλλάσσουν από το καθήκον να συζητήσουμε τα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας και την έλλειψη ενότητας σε αρκετές παρεμβάσεις μας.
Το προηγούμενο διάστημα αναδείχθηκαν σοβαρές πολιτικές διαφορές μεταξύ των οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και αποκλίνουσες γραμμές σε σημαντικά ζητήματα, παρά τις συλλογικές αποφάσεις, όπως η στάση απέναντι στα ρεφορμιστικά ρεύματα, στο εργατικό κίνημα και στο αντιρατσιστικό. Ξεχώρισαν στη συζήτηση των επιτροπών η διαφορετική στάση στον δεύτερο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, αλλά και στο φοιτητικό κίνημα.
Παράλληλα, η μη λειτουργία των επιτροπών οδήγησε σε ένα μοντέλο συγκρότησης «από τα πάνω», που δεν επέτρεψε τη δημοκρατική συζήτηση, την υλοποίηση και τον έλεγχο των αποφάσεων και ακύρωσε τον ρόλο των μελών της, ειδικά εκείνων που δεν εντάσσονται σε κάποια από τις οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Στεκόμαστε με ειλικρινή αυτοκριτική σε όλα τα παραπάνω προβλήματα και, πρώτα απ’ όλα, στο ζήτημα της λειτουργίας. Στη νέα περίοδο των μεγαλύτερων απαιτήσεων, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να πατήσει στα δικά της πόδια, στη δική της οργάνωση και λειτουργία.
Οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές της πρέπει να μπορούν να λειτουργούν, να συζητούν δημοκρατικά, να αποφασίζουν και να παίρνουν πρωτοβουλίες, ξεπερνώντας τους αντιπαραθετικούς σχεδιασμούς.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αντιμετωπίζει κρίσιμες προκλήσεις και φιλοδοξία όλων μας είναι να ανταποκριθεί στις νέες δυνατότητες. Η ενίσχυσή της θα κριθεί στη δράση των δυνάμεών της, με βάση το πρόγραμμά της και την πολιτική της κατεύθυνση, με την ενίσχυση του ανατρεπτικού της χαρακτήρα και την υπεράσπιση της πολιτικής της ανεξαρτησίας απέναντι σε κάθε είδους αστικά και ρεφορμιστικά σχέδια και τις επιδράσεις τους στο κίνημα και στην Αριστερά.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αποτελεί μέτωπο και, επομένως, δεν έχει δημοκρατικό συγκεντρωτισμό. Ωστόσο, ο σεβασμός της αυτοτέλειας των οργανώσεων και η διαρκής προσπάθεια σύνθεσης δεν αποτελούν δικαιολογία για δράση έξω από τα όρια των ιδρυτικών αρχών συγκρότησής της και τις αποφάσεις της.
Οι πρωτοβουλίες του επόμενου διαστήματος
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει το επόμενο διάστημα να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες. Να ενισχύσουν τις πολιτικο-συνδικαλιστικές κινήσεις στους κοινωνικούς χώρους, να βαθύνουν τον προσανατολισμό τους, να δυναμώσουν τη δράση και την ενότητά τους, τη δημοκρατία και τη συντροφικότητά τους.
Πρώτα και κύρια στο αντιπολεμικό κίνημα, γιατί οι εποχές των πολέμων δημιουργούν αυξημένα καθήκοντα στην επαναστατική Αριστερά και ζητούν στρατηγικές απαντήσεις.
Γιατί σε αυτές τις εποχές κάθε παραχώρηση από το κεφάλαιο προϋποθέτει συνολική σύγκρουση με την αστική πολιτική, ενώ ο τερματισμός των πολέμων χρειάζεται ένα αντιιμπεριαλιστικό, αντιπολεμικό και διεθνιστικό κίνημα, το οποίο θα συνδέει τον αντιπολεμικό αγώνα με την επαναστατική προοπτική.
Γιατί μόνο το βάρος της κοινωνικής ανατροπής και η απειλή της επαναστατικής αλλαγής μπορούν να θέσουν όρια στα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών και του κεφαλαίου.
Αυτό είδαμε στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου η στάση των Μπολσεβίκων οδήγησε στη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης, ενώ ακόμα και ηττημένες επαναστάσεις, όπως στη Γερμανία, έβαλαν φραγμό στη συνέχιση του πολέμου.
Για εμάς, η συγκρότηση του στρατοπέδου των «κάτω» είναι κρίσιμος όρος και για το μπλοκάρισμα του πολέμου.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει βασικό καθήκον να συμβάλλει στην ανάπτυξη του αντιπολεμικού κινήματος, που δεν είναι ακόμη στη διάσταση και την ένταση που απαιτείται. Να προκρίνει την κοινή δράση και τις αντιπολεμικές πρωτοβουλίες, να απευθυνθεί σε αγωνιστές και δυνάμεις με τους οποίους μπορούμε να δράσουμε από κοινού.
Συνδέουμε τις μάχες του εργατικού κινήματος με την πάλη ενάντια στον πόλεμο, στους εξοπλισμούς, για το κλείσιμο των βάσεων. Θέλουμε πρωτοβουλίες που να στοχεύουν στον εργατικό διεθνισμό, στην κοινή πάλη και την ειρήνη των λαών σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο, για να μην πολεμήσουν για ξένα συμφέροντα και να μην γίνουν θυσία για τα κέρδη του κεφαλαίου.
Ακόμα, πρέπει να συμφωνήσουμε συγκεκριμένα τι θα κάνουμε στο εργατικό κίνημα.
Όλοι ξέρουν πως αγώνες ανατροπής με τη ΓΣΕΕ δεν γίνονται. Η «υπόθεση Παναγόπουλου» ανέδειξε το τεράστιο δίκτυο χρηματοδοτήσεων, εξαγορών και κρατικού και εργοδοτικού ελέγχου που απλώνεται στα συνδικάτα.
Ανέδειξε τον αντιδραστικό ρόλο της ΓΣΕΕ Α.Ε., που κάνει τα πάντα για να κατακερματίσει και να υπονομεύσει τους αγώνες. Γι’ αυτό η αντεπίθεση του εργατικού και λαϊκού κινήματος προϋποθέτει συνδικάτα και αγώνες στα χέρια των εργαζομένων, ενίσχυση της λογικής και των πρωτοβουλιών ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος.
Απέναντι στον υποταγμένο συνδικαλισμό (σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΟΕΔΗΝ) και σε αντιπαράθεση με τα ηττοπαθή σχέδια του ΠΑΜΕ, θέλουμε οι αγώνες να οργανώνονται από τη βάση, με κέντρο τα πρωτοβάθμια σωματεία και με μορφές αυθεντικής συσπείρωσης και αυτοοργάνωσης των εργαζομένων (συνελεύσεις, συντονισμούς σωματείων, επιτροπές αγώνα κ.λπ.).
Η παρέμβαση στο φοιτητικό κίνημα
Δύο λόγια και για το φοιτητικό κίνημα, στο οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να ενοποιήσει την παρέμβασή της και να στηρίζει την Attack. Να συμβάλλει στην ενωτική ανασυγκρότηση της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και τη συγκρότηση ενός νικηφόρου φοιτητικού κινήματος.
Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και η Attack μπορούν να αποτελέσουν δύναμη ευρύτερων πρωτοβουλιών κοινής δράσης, συζήτησης και αγωνιστικής συσπείρωσης της μαχόμενης Αριστεράς στα πανεπιστήμια.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν έχει καμία σχέση με την ΑΡΑΣ – «ΕΑΑΚ», που με την τραμπούκικη δράση και στάση τους (και τη δεξιά γραμμή τους) δρα καταστροφικά στο κίνημα. Για αυτό και έχει ήδη καταγγελθεί και απομονωθεί από το σύνολο των οργανώσεων της Αριστεράς και του κινήματος.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει επίσης, σε μια σειρά ζητήματα, να ενισχύσει τις παρεμβάσεις της.
Στο μέτωπο της πάλης ενάντια στις ρατσιστικές εκστρατείες της κυβέρνησης, για να καταδικαστούν οι δολοφόνοι της Πύλου και της Χίου. Ενάντια στις προσπάθειες ανασύνταξης των φασιστών σε σχολεία και γειτονιές. Για όλα αυτά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να συμβάλλει στον ευρύτερο συντονισμό των αντιρατσιστικών και αντιφασιστικών κινήσεων.
Στο μέτωπο της πόλης πρέπει να αξιοποιήσουμε την ισχυρή παρακαταθήκη των αριστερών αντικαπιταλιστικών περιφερειακών κινήσεων σε όλη την Ελλάδα, καθώς και των παρεμβάσεών μας σε δεκάδες πόλεις και γειτονιές.
Ιεραρχούμε πιο ψηλά το ζήτημα του περιβάλλοντος, που αποτελεί βασικό όρο για τη ζωή μας, καθώς το δίλημμα των αρχών του 20ού αιώνα «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» επανέρχεται όλο και πιο επίκαιρο και συμπληρώνεται από το δίλημμα «Σοσιαλισμός ή καταστροφή του πλανήτη».
Παράλληλα, η όξυνση του σεξισμού, των γυναικοκτονιών και της έμφυλης βίας απαιτούν αναβαθμισμένη παρέμβαση στο πεδίο του φεμινιστικού κινήματος από ταξική αντικαπιταλιστική σκοπιά.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην 6η της Συνδιάσκεψη, πρέπει να βάλει ψηλά τον στόχο της ανασυγκρότησης της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του πολιτικού της μετώπου, στο ύψος των απαιτήσεων της εποχής μας. Θέτουμε σταθερά την ανάγκη να συγκεντρώνονται δυνάμεις στον συνολικό αντικαπιταλιστικό αγώνα για την επαναστατική ανατροπή και την κομμουνιστική προοπτική.
Δεν μιλάμε στο κενό. Η περίοδος ανέδειξε δυνατότητες για την αντικαπιταλιστική Αριστερά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Σήμερα υπάρχει ένα ευρύ αγωνιστικό, αντικαπιταλιστικό δυναμικό που δεν πείθεται από τη ρεφορμιστική Αριστερά. Έχει μαζική και δυναμική εμφάνιση στους αγώνες, στις απεργίες, στις διαδηλώσεις.
Υπάρχει σε πλήθος κινήσεων σε Περιφέρειες και Δήμους, σε σχήματα στο εργατικό, νεολαιίστικο και φοιτητικό, φεμινιστικό, αντιπολεμικό, αντιφασιστικό και περιβαλλοντικό κίνημα.
Είναι κόσμος που παρακολουθεί τις διεργασίες στην Αριστερά, αλλά δεν είναι πεισμένος για ένα συνολικό πολιτικό αντικαπιταλιστικό μέτωπο, εξαιτίας και της κατάστασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Οι θέσεις του ΠΣΟ εκτιμούν ότι μπορεί σήμερα να γίνει ένα βήμα ενότητας, διαλόγου, προγραμματικής σύγκλισης και συστηματικής κοινής δράσης. Να γίνει ένα βήμα για ισχυρή, ενωτική, ανεξάρτητη αντικαπιταλιστική Αριστερά.
Σε αυτή την κατεύθυνση, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μετά τη Συνδιάσκεψη πρέπει να πάρει όλες τις αναγκαίες πρωτοβουλίες προς τον κόσμο και τις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς. Με συνελεύσεις του αντικαπιταλιστικού και ριζοσπαστικού κοινωνικού και πολιτικού ρεύματος.
Με πρωτοβουλίες ανοιχτές στον διάλογο, την κοινή δράση και τις επεξεργασίες θέσεων. Μέσα από έναν χώρο διαλόγου, πρωτοβουλιών και κοινής δράσης με δυνάμεις και αγωνιστές που κινούνται σε κοινή κατεύθυνση.
Στις επερχόμενες πολιτικές και εκλογικές μάχες θέλουμε να ενισχυθεί η Αριστερά που δίνει τη μάχη με τον αντίπαλο. Η Αριστερά των μαχητικών αγώνων, των απεργιών, της ανεξαρτησίας από τον υποταγμένο συνδικαλισμό.
Η Αριστερά που βλέπει έξω από το σύστημα, σε επαναστατική ρήξη με τον καπιταλισμό και κάθε λογής κυβερνητική διαχείριση.
Με επαναστατική αισιοδοξία
Είμαστε εδώ με επαναστατική πεποίθηση ότι μπορούνε να «πάνε αλλιώς» οι εξελίξεις και πως θα συμβάλλουμε
στα μεγάλα επαναστατικά γεγονότα.
Υπερασπίζουμε αυτή την προοπτική μέσα στο εργατικό κίνημα και στην αριστερά. Με ενωτικό πνεύμα και αποφασιστικότητα για «συνάντηση» με ευρύτερα αγωνιστικά ρεύματα, αλλά και με ταξική αδιαλλαξία απέναντι στην αστική πολιτική και τα κόμματά της, και με κάθε τι που μας καθηλώνει σε ένα ανέφικτο «ορίζοντα του εφικτού», που διαρκώς οδηγεί σε ήττες.
Η επόμενη μέρα της 6ης Συνδιάσκεψης θέλουμε να δώσει νέα πνοή στην αντικαπιταλιστική και ανατρεπτική αριστερά, με κοινό μέτωπο απέναντι στην επίθεση. Και αυτό το στοίχημα μπορούμε να το κερδίσουμε για να απαντήσουμε επαναστατικά απέναντι στον πόλεμο και την βαρβαρότητα.
Ξεκίνησε με μαζικότητα και αγωνιστική αισιοδοξία η.6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!