Η στρατηγική του Ντόναλντ Τραμπ Σχετικά ΆρθραΔιαβάστε επίσης:ΠΑΣΟΚ: Ανάληψη πολιτικής ευθύνης χωρίς παραίτηση, είναι λόγια του αέρα – Ο πρωθυπουργός οφείλει να αποπέμψει τον ΛαζαρίδηΔιαβάστε επίσης:ΤΕΡΝΑ: Πήρε 1,8 εκατ. για ανύπαρκτη προσφυγική δομή στη ΧίοΗ διαφοροποίηση αυτή αποκτά και πρακτική διάσταση. Ευρωπαϊκές χώρες αρνούνται τη χρήση βάσεων και εναέριου χώρου για επιθετικές επιχειρήσεις, ενώ απορρίπτουν σενάρια περαιτέρω κλιμάκωσης, όπως η στρατιωτική κατάληψη των Στενά του Ορμούζ. Ταυτόχρονα, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία. Η συνεχής αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ από τον Ντόναλντ Τραμπ δεν εκλαμβάνεται πλέον ως διαπραγματευτική τακτική, αλλά ως κάτι που υπονομεύει την αξιοπιστία και τη συνοχή της συμμαχίας. Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή, αλλά ουσιαστική μετατόπιση. Λιγότερη δεδομένη ευθυγράμμιση, περισσότερη αυτονομία και αυξανόμενη προθυμία να αμφισβητηθούν οι αμερικανικές επιλογές. Η στρατηγική των αφόρητων πιέσεων αρχίζει έτσι να επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον επιχειρεί να επιβάλει τους όρους της, τόσο περισσότερο ενεργοποιεί τα σημεία εκείνα του συστήματος που μπορούν να στραφούν εναντίον της. Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η παγκόσμια ισορροπία δεν αλλάζει με θεαματικές ανατροπές, αλλά με μικρές μετατοπίσεις που συσσωρεύονται. Και σήμερα, αυτές οι μετατοπίσεις δείχνουν έναν κόσμο λιγότερο πρόθυμο να υπακούει και περισσότερο ικανό να αντιστέκεται. Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/polemos-sto-iran-otan-i-piesi-epistrefei/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook 0 Twitter 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp
Η διαφοροποίηση αυτή αποκτά και πρακτική διάσταση. Ευρωπαϊκές χώρες αρνούνται τη χρήση βάσεων και εναέριου χώρου για επιθετικές επιχειρήσεις, ενώ απορρίπτουν σενάρια περαιτέρω κλιμάκωσης, όπως η στρατιωτική κατάληψη των Στενά του Ορμούζ.
Ταυτόχρονα, επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση για την ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία. Η συνεχής αμφισβήτηση του ΝΑΤΟ από τον Ντόναλντ Τραμπ δεν εκλαμβάνεται πλέον ως διαπραγματευτική τακτική, αλλά ως κάτι που υπονομεύει την αξιοπιστία και τη συνοχή της συμμαχίας.
Το αποτέλεσμα είναι μια σταδιακή, αλλά ουσιαστική μετατόπιση. Λιγότερη δεδομένη ευθυγράμμιση, περισσότερη αυτονομία και αυξανόμενη προθυμία να αμφισβητηθούν οι αμερικανικές επιλογές.
Η στρατηγική των αφόρητων πιέσεων αρχίζει έτσι να επιστρέφει ως μπούμερανγκ. Όσο περισσότερο η Ουάσιγκτον επιχειρεί να επιβάλει τους όρους της, τόσο περισσότερο ενεργοποιεί τα σημεία εκείνα του συστήματος που μπορούν να στραφούν εναντίον της.
Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η παγκόσμια ισορροπία δεν αλλάζει με θεαματικές ανατροπές, αλλά με μικρές μετατοπίσεις που συσσωρεύονται. Και σήμερα, αυτές οι μετατοπίσεις δείχνουν έναν κόσμο λιγότερο πρόθυμο να υπακούει και περισσότερο ικανό να αντιστέκεται.
