Πρόσφατη απόφαση ομοσπονδιακού δικαστηρίου στις ΗΠΑ που δικαίωνε την εφημερίδα New York Times Οι συνέπειες είναι προφανείς. Αν γίνει δεκτή αυτή η ερμηνεία, η ερευνητική δημοσιογραφία μετατρέπεται σε δραστηριότητα υψηλού νομικού κινδύνου. Οι δημοσιογράφοι δεν θα κρίνονται για την ακρίβεια ή τη σημασία των αποκαλύψεών τους, αλλά για το αν «έπρεπε» να έχουν θέσει τις ερωτήσεις που οδήγησαν σε αυτές. Το επιχείρημα ότι οι δημοσιογράφοι μπορούν να απευθύνονται μόνο σε «εξουσιοδοτημένους» εκπροσώπους παρουσιάζεται ως συμβιβαστική λύση. Στην πράξη όμως, καθιερώνεται ένα καθεστώς όπου η πληροφόρηση περιορίζεται σε ό,τι επιλέγει να κοινοποιήσει η ίδια η εξουσία. Η δημοσιογραφία υποβαθμίζεται σε διαχείριση δελτίων Τύπου. Την ίδια στιγμή, η πρακτική εφαρμογή αυτών των πρακτικών έχει ήδη αρχίσει να διαμορφώνει ένα ολοένα και πιο ασφυκτικό πλαίσιο. Μέσα ενημέρωσης που αρνήθηκαν να αποδεχθούν τους νέους όρους αποκλείστηκαν από το Πεντάγωνο. Παράλληλα, η επίκληση παλαιών και αμφιλεγόμενων νόμων, όπως ο νόμος περί κατασκοπείας, επανέρχεται ως εργαλείο πίεσης απέναντι σε δημοσιογράφους που δημοσιεύουν κυβερνητικές διαρροές. Το διακύβευμα υπερβαίνει επομένως κατά πολύ μια απλή διαμάχη για τις διαπιστεύσεις. Αφορά το κατά πόσο η εξουσία μπορεί να καθορίζει όχι μόνο τι δημοσιεύεται, αλλά και τι επιτρέπεται να ερωτηθεί. Και σε αυτό το επίπεδο, η σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη έχει θεμελιώδη σημασία. Αν η κατεύθυνση αυτή παγιωθεί, η δημοσιογραφία που δεν περιορίζεται στην αναπαραγωγή της επίσημης γραμμής θα μπαίνει στο στόχαστρο μιας ολοένα και πιο ανεξέλεγκτης και εκδικητικής εξουσίας. Και η ελευθερία του Τύπου, από δεδομένη, θα διολισθήσει σε μια «γκρίζα ζώνη» διαρκούς αμφισβήτησης.
Ο κίνδυνος για την ελευθερία του Τύπου
Σχετικά Άρθρα
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .