Μείωση κατά περίπου 11 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου ημερησίως Την ίδια στιγμή, οι παράπλευρες συνέπειες του πολέμου εντείνουν την πίεση για αποχώρηση. Η αστάθεια στον Περσικό Κόλπο έχει διαταράξει τις ενεργειακές αγορές, οδηγώντας σε άνοδο των τιμών και αυξάνοντας το πολιτικό κόστος στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ανάγκη διαρκούς επιτήρησης κρίσιμων θαλάσσιων διαδρομών αποκάλυψε, επίσης, ότι η σύγκρουση δεν είναι μια σύντομη επιχείρηση αλλά μια πιθανή μακροχρόνια δέσμευση πόρων. Παρά τα πλήγματα σε κρίσιμες υποδομές, η Τεχεράνη διατηρεί τη συνοχή της και προσαρμόζεται, επενδύοντας σε ασύμμετρες τακτικές που αυξάνουν το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους. Η σύγκρουση μετατρέπεται έτσι σε έναν πόλεμο φθοράς, τον οποίο η Ουάσιγκτον δεν φαίνεται να είχε σχεδιάσει να διεξαγάγει. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αναζήτηση εξόδου αποκτά χαρακτηριστικά πολιτικής ανάγκης, με ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον επιχειρεί να ανοίξει δίαυλο αποκλιμάκωσης. Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε λόγο για «πολύ καλές και παραγωγικές συνομιλίες» με την Τεχεράνη με στόχο μια «πλήρη και οριστική επίλυση» της σύγκρουσης, ενώ έδωσε εντολή στο Πεντάγωνο να αναβάλει για πέντε ημέρες προγραμματισμένα πλήγματα σε ιρανικές ενεργειακές υποδομές. Ωστόσο, παραμένει ασαφές ποιος διεξάγει τις διαπραγματεύσεις και ποιο είναι το πραγματικό περιεχόμενο αυτής της διπλωματικής προσπάθειας. Χωρίς να ανακοινώνει επίσημα τερματισμό, η αμερικανική ηγεσία φαίνεται να επιχειρεί μια σταδιακή μετάβαση σε περιορισμένη εμπλοκή, επαναπροσδιορίζοντας τους στόχους ώστε να μπορεί να παρουσιάσει το αποτέλεσμα ως επιτυχία. Πρόκειται για μια γνώριμη τακτική: όταν η στρατηγική αποτυγχάνει, επανακαθορίζονται τα κριτήρια της επιτυχίας. H πραγματικότητα είναι πάντοτε λιγότερο ευέλικτη από τη ρητορική. Ο πόλεμος έχει ήδη ξεπεράσει τις αρχικές προσδοκίες για σύντομη διάρκεια και έχει εισέλθει σε μια φάση όπου οι επιλογές είναι περιορισμένες και το κόστος αυξανόμενο. Το ερώτημα που τίθεται πλέον δεν είναι πώς θα κερδηθεί ο πόλεμος, αλλά πώς θα τερματιστεί χωρίς να θεωρηθεί αποτυχία. Σε αυτό το πλαίσιο, η αναζήτηση διεξόδου δεν αποτελεί απλώς μια επιλογή τακτικής. Είναι η αναπόφευκτη συνέπεια ενός σχεδιασμού που βασίστηκε σε υπεραισιόδοξες εκτιμήσεις, υποτίμησε την ανθεκτικότητα του Ιράν και υπερεκτίμησε την ικανότητα των εξωτερικών πιέσεων να προκαλέσουν εσωτερική κατάρρευση.
Οι αιφνίδιες “παραγωγικές συνομιλίες”
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .