Μια από τις πιο μακροπρόθεσμες, και παραγνωρισμένες σήμερα, συνέπειες του πολέμου εναντίον του Ιράν είναι η αναζωπύρωση της ιστορικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε σιίτες και σουνίτες στη Μέση Ανατολή Παράλληλα, η συμμαχία μεταξύ του Ιράν και της Συρίας, που διαμορφώθηκε κατά τον πόλεμο Ιράν–Ιράκ τη δεκαετία του 1980, επέκτεινε την επιρροή της Τεχεράνης στον αραβικό κόσμο. Το γεγονός ότι το συριακό καθεστώς στηριζόταν σε μια αλαουιτική μειονότητα —με θρησκευτικούς δεσμούς προς τον σιιτισμό— ενίσχυσε περαιτέρω αυτή τη σχέση. Η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε με τις εξελίξεις στην Υεμένη, όπου οι Χούθι —μια σιιτική δύναμη με ιρανική υποστήριξη— κατέλαβαν σημαντικά τμήματα της χώρας. Έτσι διαμορφώθηκε ο λεγόμενος «Άξονας της Αντίστασης», ένα δίκτυο συμμαχιών και έμμεσων επιρροών της Τεχεράνης στην περιοχή. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις φαίνεται να ανατρέπουν αυτή την πορεία. Ο πόλεμος που ακολούθησε τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου έχει αρχίσει να διαβρώνει αυτό το δίκτυο. Η απομάκρυνση της Συρίας από την ιρανική επιρροή και η άνοδος μιας νέας σουνιτικής ηγεσίας μεταβάλλουν τις περιφερειακές ισορροπίες, επισημαίνει ο ισραηλινός πανεπιστημιακός. Στον Λίβανο, οι πιέσεις που δέχεται η Χεζμπολάχ έχουν ήδη αρχίσει να μεταβάλλουν την εσωτερική πολιτική ισορροπία, περιορίζοντας την επιρροή της και επιτρέποντας στο κράτος να ανακτήσει μέρος της αυτονομίας του. Αντίστοιχα, στο Ιράκ ενισχύονται οι φωνές που δίνουν προτεραιότητα στην εθνική ταυτότητα έναντι της θρησκευτικής σύνδεσης με το Ιράν. Εάν αυτή η τάση συνεχιστεί, τότε ο πόλεμος με το Ιράν ενδέχεται να σηματοδοτήσει μια ιστορική καμπή: όχι μόνο γεωπολιτική, αλλά και θρησκευτική. Μια ενδεχόμενη αποδυνάμωση του σιιτικού άξονα θα μπορούσε να ενισχύσει τα σουνιτικά κράτη και να επανακαθορίσει την ισορροπία δυνάμεων στη Μέση Ανατολή. Σε κάθε περίπτωση, η σύγκρουση φαίνεται να ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας απλής αντιπαράθεσης κρατών, καταλήγει το άρθρο. Αγγίζει βαθύτερες ιστορικές και θρησκευτικές γραμμές ρήξης και ενδέχεται να διαμορφώσει τη Μέση Ανατολή για τις επόμενες δεκαετίες.
Σχετικά Άρθρα
Η πιο καθοριστική εξέλιξη ήρθε μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003. Η ανατροπή του σουνιτικού καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν άνοιξε τον δρόμο για την πολιτική κυριαρχία της σιιτικής πλειοψηφίας και ενίσχυσε δραστικά την ιρανική επιρροή. Τότε διαμορφώθηκε και η έννοια της «σιιτικής ημισελήνου», που εκτείνεται από το Ιράν μέσω Ιράκ και Συρίας έως τον Λίβανο.
Ταυτόχρονα, τα σουνιτικά κράτη του Κόλπου —τα οποία ιστορικά αντιμετωπίζουν το Ιράν ως απειλή— επανέρχονται σε πιο συγκρουσιακή στάση μετά τις επιθέσεις που δέχθηκαν. Η προσωρινή προσέγγιση με την Τεχεράνη τα προηγούμενα χρόνια φαίνεται να υποχωρεί, ενώ η θρησκευτική διάσταση της αντιπαράθεσης επανέρχεται στο προσκήνιο.
Ιστορική καμπή
Οι συνέπειες, ωστόσο, δεν είναι μονοσήμαντες. Από τη μία πλευρά, θα μπορούσε να προκύψει μια σχετική σταθερότητα υπό την ηγεσία σουνιτικών κρατών. Από την άλλη, δεν αποκλείεται η ενίσχυση πιο ριζοσπαστικών στοιχείων που θα επιχειρήσουν να καλύψουν το κενό ισχύος.
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .