Νόμος του κράτους αποτελούν πλέον οι τέσσερις συμβάσεις μίσθωσης του ελληνικού Δημοσίου με την κοινοπραξία Chevron – HELLENiQ Energy, που αφορούν την έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων σε τέσσερα θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Πελοποννήσου και της Κρήτης.
Σχετικά Άρθρα
Το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας ψηφίστηκε επί της αρχής με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ, ενώ «παρών» δήλωσε η Ελληνική Λύση. Από την άλλη πλευρά, τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψήφισαν, κρατώντας ψηλά τους τόνους της κριτικής για το περιεχόμενο των συμβάσεων.
Στο επίκεντρο οι συμβάσεις για τα οικόπεδα νότια της Κρήτης
Στην πραγματικότητα, όπως παραδέχονταν βουλευτές στα πηγαδάκια της Ολομέλειας, η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο δεν κατάφεραν να πείσουν κανέναν από τους επικριτές τους για το πιο ευαίσθητο κομμάτι της υπόθεσης: τις συμβάσεις που αφορούν τα θαλάσσια οικόπεδα νότια της Κρήτης.
Εκεί όπου – όπως υποστήριζαν στελέχη της αντιπολίτευσης – φαίνεται να επικράτησε πολιτικά το επιχείρημα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά περί «κερκόπορτας» στα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας, ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί στο μέλλον η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στις περιοχές που τέμνει το τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Η συζήτηση στην Ολομέλεια κύλησε σε έντονο κλίμα, με την κυβέρνηση να επιμένει ότι πρόκειται για μια συμφωνία στρατηγικής σημασίας για την ενεργειακή προοπτική της χώρας και την αντιπολίτευση να προειδοποιεί για «γκρίζες ζώνες» και προβληματικές ρήτρες.
Διάχυτη ικανοποίηση και αναμνηστική φωτογραφία
Η αυλαία της συνεδρίασης έκλεισε με μια σκηνή που δεν πέρασε απαρατήρητη. Ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, μαζί με συνεργάτες του και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, έβγαλαν αναμνηστική φωτογραφία μέσα στην αίθουσα, λίγο μετά την κύρωση των συμβάσεων.
Τα πρόσωπα τους «δύσκολα μπορούσαν να κρύψουν τη χαρά τους» για την ολοκλήρωση μιας συμφωνίας που η κυβέρνηση χαρακτηρίζει ιστορική. Για τους επικριτές της, όμως, η ιστορία αυτών των συμβάσεων ίσως να μην έχει γραφτεί ακόμη ολόκληρη. Και οι επόμενες σελίδες της –όπως λένε– θα κριθούν στη γεωπολιτική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.