Προβληματισμό προκαλεί η κλιμάκωση των ρητορικών επιθέσεων της ΤουρκίαςΆμεση ήταν η αντίδραση της εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών, Λάνας Ζωχιού, που δήλωσε ότι «ήταν ιστορική μας υποχρέωση και αυτονόητο καθήκον, όταν η Κύπρος απειλήθηκε και μας ζήτησε επίσημα – ως η μόνη νόμιμη Κυβέρνηση που εκπροσωπεί ολόκληρο το νησί -αμυντική συνδρομή να τη στηρίξουμε και να δείξουμε την αλληλεγγύη μας εμπράκτως. Η συνδρομή μας προς την Κύπρο έχει αμιγώς αμυντικό χαρακτήρα. Η Κύπρος, το νοτιο-ανατολικότερο άκρο της ΕΕ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αποτελεί νησίδα σταθερότητας και ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή παρά τη συνεχιζόμενη επί 52 έτη παράνομη τουρκική κατοχή του 37% του εδάφους της. Η παράνομη εισβολή και κατοχή δεν νομιμοποιεί οποιαδήποτε παρουσία τουρκικής στρατιωτικής δύναμης».
“Απολύτως αναμενόμενες οι αντιδράσεις της Τουρκίας”Σύμφωνα με τον κ. Τζήμητρα, η στρατιωτική παρουσία που διαθέτει αυτή τη στιγμή η Τουρκία στην Κύπρο είναι πολύ ισχυρή και εξελίσσεται από το 1974. Σημειώνει ωστόσο ότι, αξίζει να λάβουμε σοβαρά υπόψιν ότι η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης με την οποία ιδρύθηκε το 1960 η Κυπριακή Δημοκρατία, προέβλεπε την Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη, γεγονός που επικαλείται συνεχώς η γειτονική χώρα σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση. Για τον λόγο αυτό, όπως υποστηρίζει, η αντίδραση της Ελλάδας και της Κύπρου απέναντι στην επιθετική ρητορική της Τουρκίας θα πρέπει να γίνει με νηφαλιότητα. Όπως σημειώνει: «Δεν χρειάζονται εξάρσεις από καμία πλευρά. Περιλαμβανόμενες εννοώ τις δράσεις και τις αντιδράσεις. Ήταν απολύτως αναμενόμενο ότι η Τουρκία θα αντιδράσει. Μάλιστα, αν θέλετε, είναι και μάλλον «μετρημένη» κίνηση σε σχέση με το τι θα μπορούσε να έχει κάνει. Συνεπώς, ναι, μεν αντιδρά με έναν τρόπο, αλλά ίσως όχι εξωφρενικό με αυτά που μας έχει συνεχίσει στο παρελθόν. Ταυτοχρόνως, εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε συζητήσεις πάνω στην κρίση αναφορικά με το αν θα πρέπει να φύγουν οι Βρετανικές Βάσεις, ή αν θα πρέπει να ενταχθεί η Κύπρος στο ΝΑΤΟ. Ακόμη και αν οι συζητήσεις αυτές πρέπει να γίνουν γι’ αυτά τα ζητήματα, πρέπει να γίνουν, νομίζω, με νηφαλιότητα σε άλλη περίοδο και όχι τώρα. Το τρίτο είναι ότι, η Ευρωπαϊκή Ένωση, με έναν τρόπο, τα κράτη-μέλη, όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αντέδρασαν, κατά την άποψή μου, πολύ αργά και πολύ λίγο. Δεν είδα από πλευράς Ευρωπαϊκής Ένωσης να υπάρχει οποιαδήποτε διπλωματική πρωτοβουλία και προσπάθεια παράλληλα με το επιχειρησιακό κομμάτι για την επίλυση του πολέμου».
Σχετικά Άρθρα
Ο καθηγητής διεθνούς δικαίου υποστηρίζει ακόμη ότι η Τουρκία για την Ευρώπη είναι πολύ σημαντικός και καθοριστικός σύμμαχος για την επόμενη ημέρα της αρχιτεκτονικής ασφάλειας στην περιοχή. Η διαφύλαξη των συνόρων του Ιράν που είναι πολύ εκτεταμένα, τα συστήματα ασφαλείας, ο έλεγχος των κουρδικών οργανώσεων είναι μόνο κάποια από τα θέματα που τα μεγάλα κράτη της ΕΕ, βλέπουν την Τουρκία ως σημαντικό σύμμαχο σε αυτή την κρίση και είναι ο λόγος που δεν μπορούν να αντιπαρατεθούν μαζί της.