Οι 200 της Καισαριανής είναι ήρωες της εργατικής τάξης, οι φωτογραφίες που είδαν το φως της δημοσιότητας συγκλονίζουν τον ελληνικό λαό και έχουν μία λαμπρή ιστορία, σημειώνει μιλώντας στο in ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Σχετικά Άρθρα
Όπως λέει στο in η επιλογή 200 κομμουνιστών ως αντίποινα για την εκτέλεση του γερμανού αντιστράτηγου Κρεχ ήταν ένα σαφές μήνυμα των ναζί για να καθυποτάξουν το λαό, να τον τρομοκρατήσουν, αλλά είχε το αντίθετο αποτέλεσμα.
Ηγέτες μεγάλων αγώνων οι 200
Ήταν πραγματικοί αγωνιστές, όχι αγωνιστές του γλυκού νερού. Ήταν ασυμβίβαστοι απέναντι στην εργοδοσία, ασυμβίβαστοι απέναντι στο αστικό κράτος και σε όλα τα κόμματα που το υπηρετούσαν. Και απόδειξη είναι ότι δεν υποχώρησαν σε καμία στιγμή. Ήταν μεγάλες οι δυσκολίες που πέρασαν, βασανιστήρια, εξορίες, φυλακές. Δεν αποκήρυξαν το Κομμουνιστικό Κόμμα, παρά τις πιέσεις που ασκούνταν, και ήταν, όλοι είχαν οικογένειες, είχαν παιδιά, δεν ήταν μονάδες. Και ήταν αυτό που ακριβώς αναγνώριζε η εργατική τάξη στο πρόσωπό τους και τους ανέδειξε σε ηγετικά στελέχη».
Την περίοδο εκείνη, εργαζόμενοι δολοφονήθηκαν, πήγαν εξορίες και φυλακές, τόσο επί Βενιζέλου, όσο και επί Τσαλδάρη που όπως σημειώνει ήταν ο πρόγονος της ΝΔ, όσο και επί Μεταξά.
Και το γεγονός ότι αυτοί οι 200 ήταν κομμουνιστές και ήταν μπροστάρηδες σε όλους τους αγώνες. Και βέβαια μπορεί να μην πολέμησαν τον κατακτητή, αλλά ήταν φάρος φωτεινός στο Χαϊδάρι που ήταν κλεισμένοι, ως σημείο αντίστασης που ενέπνεε το λαό μας σ’ αυτόν τον μεγάλο αγώνα όπου το Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν πρωταγωνιστής και συνέβαλε, ώστε να σηκώσει ο λαός το μπόι του, να πάρει στα χέρια του την λευτεριά του και τα κατάφερε να απελευθερώσει την Ελλάδα και να αναδειχθεί πράγματι σε μια δύναμη που αποδείχνει πραγματικά αυτό που λέμε ότι ο λαός σώζει το λαό, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές».
Για τον Γόντικα άλλωστε «αυτό είναι το μήνυμα και το σημερινό. Και επίκαιρο, γιατί ακριβώς μπορεί να μην έχουμε σήμερα φυλακές και εκτελεστικά αποσπάσματα, αλλά η αστική τάξη, το καπιταλιστικό σύστημα δεν έχει αλλάξει. Δεν έχει αλλάξει. Με άλλα μέσα καταπιέζει το λαό, εκμεταλλεύεται το λαό, οδηγεί το λαό σε σφαγεία πολέμων, γεννάει Τέμπη, γεννάει Ντάνιελ, Βιολάντες και τόσα άλλα που ζούμε σήμερα. Επομένως το μήνυμα αυτό είναι πεντακάθαρο για όποιον θέλει να διαβάσει πραγματικά αυτές τις φωτογραφίες και τις εικόνες και να διδαχτεί».
Όπως λέει «είχαν πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα του λαού, των εργαζομένων και ήταν πεισμένοι ότι η εργατική τάξη μπορεί να ζήσει σε μια καλύτερη κοινωνία, τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική κοινωνία, όταν απαλλαγεί από τους εκμεταλλευτές της. Ήταν πεισμένοι γι’ αυτό. Αυτή ήταν που τους έδινε τεράστια δύναμη. Αυτή είναι η δύναμη που αντλούσαν από τις ιδέες του κόμματος και ήταν πρωτοπόροι αγωνιστές σε κάθε μέτωπο. Και έτσι εξηγείται γιατί είχαν αυτή την λεβεντιά μπροστά στο θάνατο. Και με το θάνατό τους και με τη θυσία τους σήμερα επίσης νικούν και δείχνουν το δρόμο. Σ’ όλους εμάς. Συνεχίζουμε αυτόν το δρόμο».
Για το πού θα έπρεπε να αναδειχθούν οι φωτογραφίες
Ο Γόντικας υπογραμμίζει αυτό που ζητάνε οι απόγονοι, αυτό που ζητάνε όλοι οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, για τις φωτογραφίες είναι να πάνε εκεί που ανήκουν. «Να είναι κατ’ αρχήν προσβάσιμες σ’ όλο το λαό, να καμαρώνει για τα παιδιά του, για την λαμπρή αυτή ιστορία. Και βεβαίως πρέπει να είναι στο Μουσείο της Εθνικής Αντίστασης στην Καισαριανή, στο Χαϊδάρι και βεβαίως πρέπει να είναι και στο ΚΚΕ το οποίο όχι μόνο γιατί ήταν μέλη και στελέχη του, αλλά γιατί έχει καταγραμμένη όλη τους την ιστορία, έχει ντοκουμέντα, έχει διάφορα που αφορούν την προσωπική τους ζωή και ιστορία και την αγωνιστική τους διαδρομή. Και γιατί τιμάμε με τον καλύτερο τρόπο αυτή την ιστορία και τη συνεχίζει», όπως υπογραμμίζει.