Σχεδόν ένας στους τρεις επιβάτες που επέλεγαν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (ΜΜΜ) στην Αττική πριν από δύο δεκαετίες, σήμερα τα έχει εγκαταλείψει. Παράλληλα, παρατηρείται κάθετη αύξηση των μετακινήσεων με ΙΧ αυτοκίνητα.Κοροϊδία: Η Αθήνα «απαγορευμένη πόλη» για ΑΜΕΑ, ηλικιωμένους και άτομα με προσωρινά ή μόνιμα κινητικά προβλήματαΕξίσου βραχνάς είναι και όσα έργα γίνονται στους δρόμους, που ενώ πρέπει να έχουν τελειώσει το πολύ σε μερικές εβδομάδες, κρατάνε μήνες (!), όπως το συγκεκριμένο στη φωτογραφία, σε κεντρικότατο σημείο της Αθήνας, δίπλα στη Βαρβάκειο αγορά
Στις οδικές ανθρωποκτονίες ένα λάθος γίνεται «προσωπική επίθεση», η επιβράδυνση θεωρείται παρεμπόδιση, μια κίνηση του χεριού ερμηνεύεται ως άσεμνη, το κλάξον θεωρείται πράξη ταπείνωσης. Υπό αυτές τις συνθήκες ο παραβάτης μπαίνει αμέσως σε επιθετική διάθεση και τα αντίποινα (κυνηγητό, μπλοκάρισμα, κλπ.) ενεργοποιούνται αυτόματα. Ακόμη, στην οδική κυκλοφορία λειτουργούν οι μικροκώδικες τιμής που υπάρχουν σε εγκληματικές υποκουλτούρες, γιατί τα αυτοκίνητα είναι επεκτάσεις της προσωπικής ταυτότητας και του κοινωνικού status. Η οδήγηση συχνά συνδέεται με το φύλο και την αρρενωπότητα, την κυριαρχία και τον έλεγχο του χώρου . Μια θεωρούμενη προσβολή (το να σε «κόψουν», να σε «προκαλέσουν») βιώνεται ως προσωπική προσβολή και η «διατήρηση του σεβασμού» γίνεται κεντρικό ζήτημα: Αν ο ένας οδηγός «κερδίσει», ο άλλος συμβολικά υποβαθμίζεται.
Μοιάζει με τον «κώδικα του δρόμου» που εντόπισε ο Elijah Anderson (1999) ότι διέπει τις κοινωνικές σχέσεις των νεαρών Αφροαμερικανών, ανδρών και γυναικών, στις αστικές περιοχές των ΗΠΑ. Πρόκειται για ένα σύνολο κανόνων που ρυθμίζουν τη διαπροσωπική δημόσια συμπεριφορά, συμπεριλαμβανομένης της βίας. Στο επίκεντρο του κώδικα του δρόμου είναι η απόκτηση του σεβασμού των άλλων μόνο με τη σκληρότητα και την αυστηρή τιμωρία με τη χρήση βίας σε περίπτωση προσβολής.
Δυστυχώς και τα δύο προαναφερθέντα περιστατικά δεν αποτέλεσαν τίποτα περισσότερο από μια είδηση στο αστυνομικό δελτίο. Πολιτική παρέμβαση για να μην ξανασυμβεί ή να περιορισθούν οι πιθανότητες να ξανασυμβεί, καμία από καμία πλευρά. Κι όμως, η λήψη ελάχιστων μέτρων, όπως αύξηση της «φυσικής επιτήρησης» σε βασικά σημεία ενδιαφέροντος με κάμερες κυκλοφορίας, σαφείς σημάνσεις που να ακυρώνουν τους περιττούς «διαγωνισμούς προτεραιότητας», παρουσία αστυνομικών περιπολικών σε περιοχές με χρόνια προβλήματα , έξυπνος φωτισμός για βελτίωση της ορατότητας τη νύχτα , και αυστηρότερες ποινές για επιθετική καταδίωξη μαζί με ταχεία δικαστική δίωξη σοβαρών περιστατικών οδικής βίας, δηλ. λήψη ελάχιστων τεχνολογικών μέτρων, μέτρων περιβαλλοντικού σχεδιασμού και νομοθετικών μέτρων θα ήταν χρήσιμα για αρχή.
