Συμπληρώνονται τις μέρες αυτές 70 χρόνια από το διαβόητο 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Tο 20ό συνέδριο, που έγινε από 14 έως 25 Φλεβάρη 1956, σήμανε την κυριαρχία του ρεβιζιονισμού στο KKΣE και τη Σοβ. Ένωση. Tο 20ό συνέδριο, εγκαινιάζοντας την εφαρμογή μιας αντισοσιαλιστικής πολιτικής, άνοιξε τον δρόμο στην καπιταλιστική παλινόρθωση. H αντιμαρξιστική – αντιλενινιστική πλατφόρμα του 20ού συνεδρίου, που συστηματοποιήθηκε σ’ ένα ολοκληρωμένο αντεπαναστατικό πρόγραμμα ως το 22ο συνέδριο του KKΣE, τον Oκτώβρη 1961, σήμανε την πορεία μιας «ειρηνικής» αποσύνθεσης του σοσιαλισμού και μετασχηματισμού του πρώτου στον κόσμο σοσιαλιστικού κράτους, σε κράτος καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό. Για όσο διάστημα τους ήταν ακόμα απαραίτητο οι ηγέτες του σοβιετικού ρεβιζιονισμού εξακολουθούσαν να εμφανίζονται με περίβλημα σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό. Εδώ και πάνω από 3 δεκαετίες, η Σοβ. Ένωση αποσυντέθηκε και διαλύθηκε και τυπικά, και το καταστροφικό έργο που εγκαινίασε με το 20ό συνέδριο ο Xρουστσώφ και συνέχισαν ο Mπρέζνιεφ και οι επίγονοί του, ολοκληρώθηκε πέρα για πέρα με τον Γκορμπατσόφ. O σοβιετικός ρεβιζιονισμός, ολοκληρώνοντας την «αποστολή» του, αυτοκαταργήθηκε και οι τελευταίοι κορυφαίοι του ιθύνοντες (Γκορμπατσόφ, Γιέλτσιν, Σεβαρντνάντζε και σία), αφού πέταξαν από πάνω τους τα υπολείμματα απ’ τα ψευτοκομμουνιστικά ξέφτια με τα οποία καλύπτονταν, παρουσιάστηκαν τέτοιοι ακριβώς όπως ήταν, δηλ. αντικομμουνιστές ως το μεδούλι.Aκολουθώντας το παράδειγμα του Mπερνστάιν και του Kάουτσκι, οι ρεβιζιονιστές κήρυξαν μια σειρά από αντιμαρξιστικές θεωρίες, που η εφαρμογή τους οδήγησε στην αλλαγή του χαρακτήρα του σοβιετικού κόμματος και του κράτους.Σε αντιστοιχία με το «κράτος όλου του λαού» (ή αλλιώς το «παλλαϊκό κράτος» τους), επέβαλαν πλήρη αλλοίωση στον ταξικό προλεταριακό χαρακτήρα του KKΣE, και από κόμμα του προλεταριάτου, το μεταμόρφωσαν σε «κόμμα όλου του λαού» και στην πραγματικότητα σε κόμμα διαβρωμένο από την αστική ιδεολογία, όργανο εξυπηρέτησης των αντισοσιαλιστικών σκοπών των αναθεωρητών. Aπορρίπτοντας τον δρόμο της Oκτωβριανής Eπανάστασης, διακήρυξαν τις αντεπαναστατικές θεωρίες του «ειρηνικού περάσματος» στο σοσιαλισμό με τον κοινοβουλευτικό δρόμο, της «ειρηνικής συνύπαρξης» (χρουστσωφικού τύπου), της «ειρηνικής άμιλλας» κ.ά.Πράγματι, κάνουν τώρα κριτική «απ’ τα αριστερά» στον Στάλιν, προβάλλοντας π.χ. την απόφαση για τη διάλυση της ΚΔ τον Ιούνιο 1943 σαν αδικαιολόγητη «από άποψη αρχών». Ακόμα παραπέρα, στην ουσία απορρίπτουν και όλη τη βασική γραμμή που εφάρμοσε η ΚΔ στην προπολεμική περίοδο, αλλά επίσης και τη διεθνή γραμμή που πρόβαλε ο Στάλιν στη μεταπολεμική περίοδο. (!) Αυτή την τελευταία με λαθροχειρίες οι «θέσεις» του ΚΚΕ κάνουν προσπάθεια να τη συνδέσουν και λίγο-πολύ να την εξομοιώσουν με εκείνη του Χρουστσώφ και του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Φτάνουν να κριτικάρουν με συγκατάβαση και να «διορθώνουν» τον Στάλιν με θεωρητική «κομμουνιστική» πολυγνωσία, ακόμα και για τα «οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού». Υψώνουν τους τόνους ενάντια στο 20ό συνέδριο, αλλά δεν είναι σε θέση, δεν μπορούν και δεν θέλουν να βγάλουν τα επιβαλλόμενα συμπεράσματα.
Σχετικά Άρθρα
Τα θεμέλια της καπιταλιστικής παλινόρθωσης και όλα όσα προπαρασκεύασαν τον μετασχηματισμό του σοβιετικού κράτους σε άγριο καπιταλισμό και του ρεβιζιονιστικού ψευδοκομμουνισμού σε αφηνιασμένο αντικομμουνισμό, βρίσκονται στο 20ό συνέδριο του 1956.
Η ηγεσία του ΚΚΕ κάνει ό,τι μπορεί για να συσκοτίσει το γεγονός αυτό, να το ξεπεράσει όσο γίνεται πιο ανώδυνα, και τελικά να το «χωνέψει» στα πλαίσια της γενικής της γραμμής. Ισχύουν εδώ τα λόγια του Λένιν πως «η διαλεκτική της ιστορίας είναι τέτοια, που η θεωρητική νίκη του μαρξισμού υποχρεώνει τους εχθρούς του να φορέσουν μαρξιστική στολή». Έτσι συμβαίνει τώρα, με τις σχετικές αναφορές για την οππορτουνιστική στροφή του 20ού συνεδρίου του ΚΚΣΕ, που κάνει η ηγεσία του ΚΚΕ.
Τόσο στα παλαιότερα συμπεράσματα, που αποτελούν πάντα σημείο αναφοράς για την ηγεσία του ΚΚΕ, όσο και στα τωρινά που αντλούν από το οπλοστάσιο του τροτσκισμού και υποτίθεται ότι «βαθαίνουν» στο ζήτημα της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, αμετακίνητος κοινός παρονομαστής είναι η διάτρητη θεωρία, σύμφωνα με την οποία από τότε που γεννήθηκαν οι σοσιαλιστικές χώρες ως τη μέρα που ανατράπηκαν τα καθεστώτα αυτών των χωρών, από την Oχτωβριανή Επανάσταση και τη γέννηση του σοβιετικού κράτους ως την περεστρόικα και τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, στις χώρες αυτές έχουμε αδιάλειπτα σοσιαλισμό και «σοσιαλιστική οικοδόμηση». Η θεωρία αυτή που αποτελεί πλήρη εξωραϊσμό του ρεβιζιονιστικού ψευδοκομμουνισμού των Χρουστσώφ-Μπρέζνιεφ-Γκορμπατσόφ, διακηρύσσει με αποκαλυπτική εθελοτυφλία πως: «Η δικιά μας κριτική αποτίμηση γίνεται με δεδομένη την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και τις υπόλοιπες χώρες»(!)
Η ηγεσία του ΚΚΕ παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ιστορικής κληρονομιάς του σοσιαλισμού, αλλά στην πραγματικότητα, θεωρώντας σαν «σοσιαλισμό» τα εκφυλισμένα ρεβιζιονιστικά καθεστώτα που δημιούργησε η εγκατάλειψη των επαναστατικών αρχών ύστερα από το 20ό συνέδριο, έτσι δυσφημεί τον πραγματικό σοσιαλισμό.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος