Η πολιτική των κανονιοφόρων Μέσα στο Ιράν, η βάναυση καταστολή της λαικής εξέγερσης του Δεκεμβρίου δείχνει ότι η κυβέρνηση είναι ακόμα σε θέση να ελέγξει το εσωτερικό μέτωπο. Μια νέα στρατιωτική επίθεση από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ενδεχομένως να επέτρεπε στο καθεστώς να σταθεροποιηθεί και να συσπειρώσει γύρω του την ιρανική κοινωνία. Ο πρόεδρος Μασούντ Πεζεκσιάν αναγνωρίζει τη βαθιά πόλωση και καλεί σε ενότητα υπό την καθοδήγηση του Αλί Χαμενεί. Ταυτόχρονα, το καθεστώς χρησιμοποιεί την επέτειο της επανάστασης του 1979 για να προβάλλει εικόνα αντίστασης και ετοιμότητας απέναντι στις δυτικές πιέσεις με μαζικές συγκεντρώσεις, δοκιμές πυραύλων και συνθήματα κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η Ουάσιγκτον, από την πλευρά της, αντιμετωπίζει τις δικές της εσωτερικές πιέσεις. Η αρμάδα και η εντυπωσιακή στρατιωτική παρουσία στην περιοχή αυξάνει την ανάγκη για χρήση της δύναμης, με το επιχείρημα ότι οποιαδήποτε καθυστέρηση ή απραξία θα μπορούσε να εκληφθεί ως αδυναμία. Η πρόκληση για τον Λευκό Οίκο είναι να μετατρέψει την επίδειξη δύναμης σε άμεσο, σαφές αποτέλεσμα χωρίς να εγκλωβιστεί σε ένα μακροχρόνιο και εκτεταμένο μέτωπο, κάτι που στον Περσικό Κόλπο φαίνεται αμφίβολο. Με λίγα λόγια, το Ιράν, αν και αισθητά αποδυναμωμένο διπλωματικά και οικονομικά, παραμένει διαφορετική υπόθεση από τη Βενεζουέλα. Η δομή του καθεστώτος, η γεωγραφία και το πυραυλικό του οπλοστάσιο καθιστούν οποιαδήποτε άμεση στρατιωτική επιτυχία δύσκολη. Ο Τραμπ μπορεί επομένως να επιδιώκει μια γρήγορη, θεαματική και σχετικά ανέξοδη επίδειξη δύναμης, όπως αυτή της Καραϊβικής, αλλά οι συνθήκες αυτή τη φορά είναι εντελώς διαφορετικές. Κάθε βιαστική κίνηση θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια παρατεταμένη, πολύπλευρη κρίση, με το «deal που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί» να απειλεί να επιστρέψει ως μπούμερανγκ για την παγκόσμια οικονομία και την περιφερειακή σταθερότητα.
Σχετικά Άρθρα
Στενεύουν τα χρονικά περιθώρια
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .