Του Παύλου Ηλ. Αγιαννίδη * Σχετικά ΆρθραΔιαβάστε επίσης:Πλεύρης για σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: «Γελοίες» και «ήσσονος σημασίας» μερικές υποθέσειςΔιαβάστε επίσης:ΠΑΣΟΚ: Περιμένουμε παρέμβαση εισαγγελέα μετά τη δήλωση Άδ. Γεωργιάδη ότι έχει ικανοποιήσει ρουσφέτια βουλευτώνΈπειτα, με τούτα μπροστά στα μάτια μου, θυμήθηκα κι άλλα, άξια εξομολογήσεων σε σχέση με τον Λουκιανό. Την Perservation Hall Jazz Band, με την οποία στόλισε μουσικά ακόμη και την… Κυψέλη, ο Λουκιανός. Τον οποίο κι ήταν σαν να κουβαλούσα μαζί μου, την επόμενη φορά που βρέθηκαν στην Μπέρμπον Στριτ της Νέας Ορλεάνης. Και η οποία μού δικαίωσε και την αγάπη (και ραδιοφωνική) σε τούτη την «παλιά» τζαζ… Θυμήθηκα και τα λόγια του Φοίβου Δεληβοριά, σε ένα αφιέρωμα στον Λουκιανό, λίγους μόλις μήνες πριν κλείσουν τα ιστορικά «ΝΕΑ», το 2017: «Το μέρος που θα ήθελα να ζω είναι η Αθήνα. Αλλά η Αθήνα του Λουκιανού. Το μέρος που ονειρεύεται η παιδική φυγή μου είναι η Αμερική. Η Αμερική του Λουκιανού όμως. Έλεγε συχνά την προυστική φράση ‘Οι μόνοι αληθινοί Παράδεισοι είναι αυτοί που έχουν χαθεί’. »Κι έτσι παρέμενε μέχρι τέλους περιπατητής του δικού του Παραδείσου, της εικοσαετίας ‘45-’65. Αλλά καθόλου επιφανειακός περιπατητής. Ήξερε τα πάντα γι’ αυτήν: τα ελαφρά της, τα ρεμπέτικά της, την τζαζ και το σινεμά της, τα προσκοπικά της τραγουδάκια και τις κινήσεις των χορών της, εκείνες που του δίδαξε ο περίφημος Γιώργος ο ‘σουίνγκ’». Έλεγε κι άλλα, ο Φοίβος: «Θυμάμαι τον Βέγγο να κλαίει και να φωνάζει ‘Αυτή είναι η Ελλάδα’, παρακολουθώντας το αριστούργημά του, την παράσταση ‘Αχ πατρίδα μου γλυκιά’ στον Λυκαβηττό. Ένιωθες σαν ο ίδιος ο Μύθος να θέλει επιτέλους να βγει απ’ το κλουβί που τον εγκλώβισε η χυδαία ‘Αλήθεια’. Ε, αυτό δημιουργούσε σε όλους και για όλους μας ο Λουκιανός. Την αληθινή Αμερική, την αληθινή Ελλάδα, την αληθινή Αθήνα, την αληθινή Κυψέλη». Θυμάμαι και τα λόγια του Γιώργου Νταλάρα: «Τ’ όνειρο του Λουκιανού ήταν ένα όνειρο για μια ελεύθερη ζωή, χωρίς εξαρτήσεις και δεύτερες σκέψεις». Και μια εκδίκηση Μνήμης – θα πρόσθετα – για τον κόσμο που χάρη στο Λουκιανό ξαναθυμήθηκε ποιος ήταν κάποτε… Και μια τελευταία εξομολόγηση, εδώ: Τούτο το όνειρο του Λουκιανού, κατά κάποιον τρόπο, μού «άναψε» ξανά και μού επιβεβαίωσε και δικαίωσε (και) το δικό μου, αντίστοιχο, όνειρο – ιδεολογία για τη ζωή και την ελευθερία. Όχι μόνον μέσα από τις κουβέντες μας. Αλλά και μέσα από τους εμβληματικούς, μαχητικούς στίχους του στον «Μικρό Ήρωά» του (Γιώργο Θαλάσση): «Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές, θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει…». * Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος Το πρωτότυπο άρθρο https://neostrategy.gr/i-oraia-ekdikisi-tou-loukianou/ ανήκει στο Neostrategy.gr . 0 Facebook 0 Twitter 0 Facebook-messenger 0 Viber 0 Whatsapp
Έπειτα, με τούτα μπροστά στα μάτια μου, θυμήθηκα κι άλλα, άξια εξομολογήσεων σε σχέση με τον Λουκιανό. Την Perservation Hall Jazz Band, με την οποία στόλισε μουσικά ακόμη και την… Κυψέλη, ο Λουκιανός. Τον οποίο κι ήταν σαν να κουβαλούσα μαζί μου, την επόμενη φορά που βρέθηκαν στην Μπέρμπον Στριτ της Νέας Ορλεάνης. Και η οποία μού δικαίωσε και την αγάπη (και ραδιοφωνική) σε τούτη την «παλιά» τζαζ…
Θυμήθηκα και τα λόγια του Φοίβου Δεληβοριά, σε ένα αφιέρωμα στον Λουκιανό, λίγους μόλις μήνες πριν κλείσουν τα ιστορικά «ΝΕΑ», το 2017:
«Το μέρος που θα ήθελα να ζω είναι η Αθήνα. Αλλά η Αθήνα του Λουκιανού. Το μέρος που ονειρεύεται η παιδική φυγή μου είναι η Αμερική. Η Αμερική του Λουκιανού όμως. Έλεγε συχνά την προυστική φράση ‘Οι μόνοι αληθινοί Παράδεισοι είναι αυτοί που έχουν χαθεί’.
»Κι έτσι παρέμενε μέχρι τέλους περιπατητής του δικού του Παραδείσου, της εικοσαετίας ‘45-’65. Αλλά καθόλου επιφανειακός περιπατητής. Ήξερε τα πάντα γι’ αυτήν: τα ελαφρά της, τα ρεμπέτικά της, την τζαζ και το σινεμά της, τα προσκοπικά της τραγουδάκια και τις κινήσεις των χορών της, εκείνες που του δίδαξε ο περίφημος Γιώργος ο ‘σουίνγκ’».
Έλεγε κι άλλα, ο Φοίβος: «Θυμάμαι τον Βέγγο να κλαίει και να φωνάζει ‘Αυτή είναι η Ελλάδα’, παρακολουθώντας το αριστούργημά του, την παράσταση ‘Αχ πατρίδα μου γλυκιά’ στον Λυκαβηττό. Ένιωθες σαν ο ίδιος ο Μύθος να θέλει επιτέλους να βγει απ’ το κλουβί που τον εγκλώβισε η χυδαία ‘Αλήθεια’. Ε, αυτό δημιουργούσε σε όλους και για όλους μας ο Λουκιανός. Την αληθινή Αμερική, την αληθινή Ελλάδα, την αληθινή Αθήνα, την αληθινή Κυψέλη».
Θυμάμαι και τα λόγια του Γιώργου Νταλάρα: «Τ’ όνειρο του Λουκιανού ήταν ένα όνειρο για μια ελεύθερη ζωή, χωρίς εξαρτήσεις και δεύτερες σκέψεις». Και μια εκδίκηση Μνήμης – θα πρόσθετα – για τον κόσμο που χάρη στο Λουκιανό ξαναθυμήθηκε ποιος ήταν κάποτε…
Και μια τελευταία εξομολόγηση, εδώ: Τούτο το όνειρο του Λουκιανού, κατά κάποιον τρόπο, μού «άναψε» ξανά και μού επιβεβαίωσε και δικαίωσε (και) το δικό μου, αντίστοιχο, όνειρο – ιδεολογία για τη ζωή και την ελευθερία. Όχι μόνον μέσα από τις κουβέντες μας. Αλλά και μέσα από τους εμβληματικούς, μαχητικούς στίχους του στον «Μικρό Ήρωά» του (Γιώργο Θαλάσση):
«Εγώ δεν ξεκουράζομαι ποτέ
είμαι παντού όπου το χρέος με προστάζει
κι όσο θα υπάρχουνε στη γη κατακτητές,
θα τους συντρίβω και το αίμα τους θα στάζει…».
* Ο Παύλος Αγιαννίδης είναι δημοσιογράφος
