Το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο Ιδιαίτερα ανησυχητικά είναι επίσης τα ευρήματα για τη σεξουαλική και έμφυλη βία, η οποία καταγράφεται σχεδόν σε κάθε σύγκρουση. Στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η κατάσταση περιγράφεται ως «επιδημική»: σχεδόν όλες οι εμπλεκόμενες ένοπλες ομάδες φέρονται να διαπράττουν βιασμούς, με θύματα κυρίως γυναίκες και κορίτσια, από βρέφη ενός έτους έως ηλικιωμένες 75 ετών. Στο Σουδάν, μετά την πτώση της πόλης Ελ Φάσερ τον Οκτώβριο του 2025, επιζώντες κατέθεσαν ότι μαχητές της οργάνωσης RSF προχώρησαν σε ομαδικούς βιασμούς που διαρκούσαν ώρες ή και ημέρες, συχνά μπροστά στα μέλη των οικογενειών των θυμάτων. Παρότι οι Συμβάσεις της Γενεύης δεσμεύουν όλα τα κράτη «να σέβονται και να διασφαλίζουν τον σεβασμό» του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου «σε όλες τις περιστάσεις», η έκθεση καταγράφει ένα συνεχώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στις νομικές δεσμεύσεις και την πραγματικότητα. Οι προσπάθειες για τη δίωξη εγκλημάτων πολέμου παραμένουν αποσπασματικές και πολιτικά επιλεκτικές, επισημαίνεται. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη, το οποίο θεωρητικά αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της διεθνούς δικαιοσύνης, υπονομεύεται από την απουσία ή την εχθρική στάση μεγάλων δυνάμεων όπως οι ΗΠΑ, η Ρωσία, η Κίνα, το Ισραήλ και η Ινδία, που δεν είναι μέλη του, προστίθεται. Οι συντάκτες της έκθεσης προτείνουν μια σειρά από μέτρα, που όπως σημειώνουν, θα μπορούσαν να μειώσουν την ένταση του προβλήματος. Ανάμεσα τους προτείνουν την καθολική απαγόρευση πώλησης όπλων όταν υπάρχει σαφής κίνδυνος αυτά να χρησιμοποιηθούν για εγκλήματα πολέμου, απαγόρευση μη κατευθυνόμενων βομβών και ανακριβούς πυροβολικού σε κατοικημένες περιοχές, αυστηρούς περιορισμούς στη χρήση drones και τεχνητής νοημοσύνης κατά αμάχων, καθώς και συστηματική δίωξη εγκλημάτων πολέμου με ουσιαστική πολιτική και οικονομική στήριξη των διεθνών και εθνικών δικαστηρίων. Το ζήτημα βέβαια παραμένει κυρίως πολιτικό και όχι νομικό. Υπάρχει η βούληση να εφαρμοστούν οι κανόνες; Να μπουν έστω κάποιοι φραγμοί για όσους κερδοσκοπούν από τον πόλεμο; Όσο τα εγκλήματα πολέμου παραμένουν χωρίς συνέπειες και το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται επιλεκτικά, η «τάξη» που υποτίθεται ότι αυτό εγγυάται μετατρέπεται σε κενό γράμμα, καταλήγει η έρευνα. Και τότε, όπως προειδοποιεί η οργάνωση, δεν θα μιλάμε απλώς για κρίση του διεθνούς δικαίου, αλλά για την οριστική του κατάρρευση.
Σχετικά Άρθρα
Η ατιμωρησία γίνεται κανόνας
Μέτρα που θα μπορούσαν να περιορίσουν το πρόβλημα
Λιγότερο απο 1 λεπτό
Διάρκεια άρθρου:
Λεπτά
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Neostrategy.gr .