Είναι γεγονός ότι μπέρδευα πολλούς φίλους όταν έριχνα στη συζήτηση τον Τάσο της ΑΕΚ, ιδιαίτερα μετά τους αποκλεισμούς από την Ντέρμπι Κάουντι και την Κ.Π. Ρέιντζερς.
Σχετικά Άρθρα
Στο Αθηναίδειο υπήρχε και μια πλούσια δανειστική βιβλιοθήκη, από την οποία μπόρεσα να διαβάσω αρκετές συλλογές διηγημάτων. Εκεί ανακαλύψαμε και το ποιητικό βιβλίο «Συλλογή» του Γιάννη Κ. Παπαδόπουλου. Έτσι ξεκίνησε μια πρώτη γνωριμία με τον ποιητικό του λόγο και τα βραβευμένα του διηγήματα. Μια γνωριμία που οδήγησε στην έκδοση δύο άγνωστων βιβλίων του και στη διάσωση του αρχείου του. Μια γνωριμία που μου χάρισε μια ακριβή φιλία και τη μύησή μου σε ένα φωτεινό ήθος: ενός φιλολόγου, επαναστάτη, «αντάρτη πόλεων», κοσμοπολίτη και χριστιανού, ταπεινού και σοφού…
Είναι αλήθεια πως τότε, μετά την εισβολή, όλοι διάβαζαν. Παιδιά και έφηβοι. Από τον δημοφιλή ΜΠΛΕΚ, τον Ζαγκόρ, τον Όμπραξ, μέχρι Μίκυ Μάους, Τιραμόλα και άλλα πολλά κόμικς. Υπήρχαν ποικίλες «διμοιρίες» διαβάσματος. Πρώτη και καλύτερη, η Αθλητική Μεραρχία, ολόκληρη.
Οι ποδοσφαιρικές συζητήσεις και οι αθλητικές ενημερώσεις στην αυλή, στις τάξεις του Στ’ Γυμνασίου, ήταν όντως επικές. Οι διαλογικές μάχες εκ του συστάδην δίνονταν στα γύρω στενά, όπου, για να επιβιώσεις, έπρεπε να κατέχεις σε βάθος το Παγκύπριο και το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Τούτο απαιτούσε σοβαρή μελέτη του αθλητικού Τύπου, του «Φιλάθλου» και των λοιπών, καθώς και σοβαρή πρόσβαση σε μία από τις αθηναϊκές εφημερίδες: «Μπάλα», «Αθλητικό Φως», **«Αθλητική Ηχώ»…
Για να ληφθείς δε σοβαρά υπόψη, ήταν επάναγκες να έχεις τεκμηριωμένη φιλαθλητική ιδιότητα: μίας ομάδας στην Κύπρο, μίας ομάδας στην Ελλάδα και μίας στο Αγγλικό Πρωτάθλημα. Επιπρόσθετο εμπειρικό προσόν: η συμμετοχή σου σε ομάδες ποδοσφαίρου «χωράφας» από τεσσάρων ετών, η σοβαρή παρουσία σου—άνευ απουσιών—στην ομάδα «μάππας» της τάξης σου και η εις βάθος στήριξη μίας συνοικιακής ή αγροτικής ομάδας, ενταγμένης επισήμως σε μία από τις τρεις Αγροτικές Ομοσπονδίες της Επαρχίας: ΠΑΑΟΚ, ΕΠΟΠΛ ή ΑΟΚΝΕΛ.
Κορυφαίοι αναλυτές του σχολείου: ο Νίκος Ανδρέου (είχε το ρεπορτάζ της Ομόνοιας), ο Γιώργος Παττίχης (μετρ του ρεπορτάζ του ΑΠΟΕΛ), ο Σάββας Παπαθωμάς (γνώστης αδιαφιλονίκητος όλων των γεγονότων της προσφυγικής, αθλητομάνας Ανόρθωσης). Ο Γιώργος Παρασκευάς κι εγώ εμβαθύναμε με πάθος στην πορεία του Απόλλωνα. Ο Γιώργος και τα Υψωνιάτικα γνώριζαν εις βάθος τα της αγροτικής ΠΑΑΟΚ.
Ακρωτήρι και Ύψωνας-Διγενής έγραφαν ιστορία τότε στα αγροτικά γήπεδα, και τα ολοήμερα «επτά καθ’ ομάδαν»—τα αξέχαστα seven-a-side—ήταν καθημερινότητα.
Είναι αξιοσημείωτο πως, εκτός από τη μελέτη των μαθημάτων—όποια κι αν ήταν αυτά, φροντιστηριακά, «δουλειές του ποδαριού» ή τακτικές της βιοπάλης—μελετούσαν όλοι και για τα ενδιαφέροντά τους. Άνθιζε και ο δανεισμός: βιβλία για μοτόρες, για τον στίβο, επιστημονικά περιοδικά, εκκλησιαστικά περιοδικά, Φλας, Αφισόραμα. Αγγλέζικα της μάππας. Βίπερ Νόρα για τα κορίτσια. Κομματικά έντυπα και άλλα πολλά.
Ο «Μικρός Ήρως» είχε μεγάλη παρουσία στον Άη Γιάννη. Επίσης τα καουμπόικα: «Μικρός Σερίφης» και «Μικρός Αρχηγός». Πολλοί και πολλές στο σχολείο μας διάβαζαν λογοτεχνία. Αρκετοί διάβαζαν και πολιτική, λόγω των δύσκολων καιρών.
Η μεγάλη όμως συζήτηση—που δεν ξεχνώ—ήταν αν κυκλοφόρησε τελικά το πολυσυζητημένο ΜΠΛΕΚ με τον τραγικό υπότιτλο: «Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΜΠΛΕΚ…»
Υ.Γ. Ιστορικές ήταν βεβαίως και οι διχαστικές συζητήσεις περί του καλύτερου Κύπριου ποδοσφαιριστή: Καιάφας ή Κανάρης; Κουρέας ή Κρυστάλλης; Κολοκάσης, Μιαμηλιώτης ή Ππαντζιάρας; Μάρκου, Στεφανής, Φοίβος ή Φάνος;
Είναι γεγονός ότι μπέρδευα πολλούς φίλους όταν έριχνα στη συζήτηση τον Τάσο της ΑΕΚ, ιδιαίτερα μετά τους αποκλεισμούς από την Ντέρμπι Κάουντι και την Κ.Π. Ρέιντζερς.
Άντε, τελειώνε με τη μπάλα να δούμε τις μεταγραφές…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΓΕΙΩΤΗΣ