«Καμία θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους των εκμεταλλευτών». Αυτό είναι το νήμα που συνδέει τις δύο σημαντικές απεργιακές μάχες των ημερών: Τη σημερινή στα Τρόφιμα – Ποτά, που γίνεται με αφορμή το προδιαγεγραμμένο έγκλημα στη «Βιολάντα», και αυτή της Παρασκευής 6 Φλεβάρη σε Πειραιά και Θριάσιο, σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα.
Σχετικά Άρθρα
Δύο μεγάλες ταξικές αναμετρήσεις που δίνονται με φόντο τα αιματοβαμμένα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και τις εγκληματικές ευθύνες κράτους και κυβερνήσεων, που αποδεικνύουν ξανά ότι για να τα θωρακίσουν δεν διστάζουν μπροστά σε κανένα έγκλημα: Από τη μία μετατρέπουν τους χώρους δουλειάς σε παγίδες θανάτου και από την άλλη σέρνουν τον λαό στον πολεμικό όλεθρο, ρίχνοντας τη χώρα βαθιά στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ – ΕΕ – ΝΑΤΟ.
Κάθε «κόμπος» στο νήμα αυτό πλέκεται από τον ίδιο ένοχο: Την κερδοφορία του κεφαλαίου, τις βλέψεις του για καλύτερες θέσεις στον ανταγωνισμό, ώστε να κυριαρχήσει έναντι των αντιπάλων του:
– Περνάει από το λιμάνι του Πειραιά, των μεγάλων εφοπλιστικών και μεταφορικών ομίλων, του μονοπωλίου της COSCO, και φτάνει στα καζάνια του θανάτου, των ενεργειακών κολοσσών στο Πέραμα.
– Απλώνεται στην περιοχή του Θριασίου, στα ναυπηγεία και στο λιμάνι της Ελευσίνας, προκαλώντας ασφυξία σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους που παράγουν τεράστιο πλούτο και οι γειτονιές τους είναι διαρκώς υπό την απειλή μεγάλου ατυχήματος, ενώ στρατηγικές υποδομές ρίχνονται στην αρένα των θανάσιμων ανταγωνισμών.
– Φτάνει μέχρι τα γκέτο της εργοδοσίας, όπως στη «Βιολάντα», όπου η έκρηξη με τις πέντε νεκρές εργάτριες ξεγύμνωσε πια κάθε πρόσχημα: Την «υγιή επιχειρηματικότητα» και την «καινοτομία», την «εξωστρέφεια» και τα «success stories» που εξασφαλίζονται με την κρατική ασυλία στους βιομηχάνους, τις παχυλές κρατικές επιδοτήσεις, τις φοροαπαλλαγές και τις fast track επενδύσεις τους.
Είναι δύο απεργίες που από τις ίδιες τις εξελίξεις μετατρέπονται σε κορυφαίες μάχες για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής της εργατικής τάξης: Για να έχει δουλειά με δικαιώματα, για να επιστρέφει όρθια από το μεροκάματο.
Αποτελούν αγωνιστικούς σταθμούς στην πάλη για να πάψουν οι εργαζόμενοι να πληρώνουν με το αίμα τους τα κέρδη των ομίλων: Σήμερα στις καρμανιόλες των χώρων δουλειάς, για να ισχυροποιείται η θέση του κάθε καπιταλιστή, και αύριο στα πεδία των μαχών, για να θωρακίζονται οι ενώσεις τους στην κούρσα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Σήμερα γιατί τα ουσιαστικά μέτρα υγείας και ασφάλειας, οι αξιοπρεπείς μισθοί θεωρούνται «βαρίδι» στα αυξημένα και άμεσα κέρδη. Και αύριο γιατί οι όποιες θυσίες της εργατικής τάξης θα αποδειχθούν «λίγες», όταν η ένταση της εκμετάλλευσης θα δώσει τη σκυτάλη στο αιματοκύλισμα για τις αγορές και τους δρόμους μεταφοράς, τις σφαίρες επιρροής και τα γεωπολιτικά στηρίγματα.
Οι αγώνες αυτοί δεν ξεκινούν από το «μηδέν». Παίρνουν τη σκυτάλη από τις απεργιακές και άλλες κλαδικές κινητοποιήσεις για τους μισθούς και τις ΣΣΕ, από τις παρεμβάσεις στους χώρους δουλειάς που εκθέτουν σήμερα την εργοδοσία, όπως στη «Βιολάντα», αφού αποδεικνύεται ότι παρά τις προειδοποιήσεις έστελνε το προσωπικό σε μεροκάματα θανάτου. Επίσης από τους εμβληματικούς αγώνες στον Πειραιά και στο Θριάσιο, κόντρα σε πανίσχυρους επιχειρηματικούς ομίλους, όπως για τις ΣΣΕ, με σημαντικά αποτελέσματα, αλλά και για να υψωθούν εμπόδια στη μεταφορά πολεμικών φορτίων που μακελεύουν τους λαούς.
Κάθε τέτοιος σταθμός φανερώνει τη δύναμη του συντονισμένου αγώνα. Φέρνει στην επιφάνεια τις δυνατότητες που υπάρχουν ώστε το κίνημα της εργατικής τάξης, σε συμμαχία με τα άλλα λαϊκά στρώματα, να περάσει στην αντεπίθεση. Σημαδεύοντας την πραγματική πηγή του κακού, την οργάνωση της παραγωγής με κριτήριο την κερδοφορία μιας χούφτας ομίλων, μπορούν να βρεθούν στο προσκήνιο οι σύγχρονες δυνατότητες για δουλειά και ζωή με δικαιώματα, αλλά και ο δρόμος για να γίνουν πραγματικότητα: Ο δρόμος της ανατροπής, ώστε να ξεφορτωθούν η εργατική τάξη και ο λαός τα παράσιτα που τους αρπάζουν τον πλούτο και τους ρίχνουν στα κάθε λογής «σφαγεία».