Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως η Τέχνη στο σύνολό της συχνά δίνει ακριβέστερες ή εναργέστερες απαντήσεις στα πολιτικά ερωτήματα. Η σημερινή παράδοξη στιγμή του ελληνικού πολιτικού συστήματος, που έχει υποεκπροσώπηση των πολιτών, κατακερματισμό, εν αναμονή κόμματα, ρευστοποίηση, αποτελεί την ιδανική ύλη για την προσομοίωσή της με όψεις της Τέχνης και παραστάσεις, βιβλία, ταινίες, κλασικά ή μη.
Σχετικά Άρθρα
Γνωστά πάντως σίγουρα και αγαπημένα. Ηρωες και ηρωίδες της περιοχής της φαντασίας αναβιώνουν και μας θυμίζουν υποθέσεις και χαρακτηριστικά της σημερινής πολιτικής. Τα δικά τους μετέωρα ή εκκρεμή ερωτήματα είναι σήμερα αυτά και των ελλήνων πολιτικών. Απόδειξη δε, πως η Τέχνη όταν είναι γνήσια και έκκεντρη αγγίζει τις αλήθειες ακόμη και εκτός της εποχής που η ίδια η Τέχνη γεννήθηκε.
Μια κατάδυση σε δύο μεγάλα θεατρικά, τέσσερις ταινίες που αγαπήθηκαν και ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας, μπορεί σήμερα να μας φωτίσει καλύτερα τις αντιφάσεις και τα παράξενα της πολιτικής εν Ελλάδι. Ακόμη και με όρους γκροτέσκου, η σκηνή αποκαλύπτεται σε όλο της το εύρος αν οδηγηθείς σε αυτήν λοξά, μέσω Τέχνης πάντα.
Η αγαπημένη ταινία «Die Hard» (Πολύ σκληρός για να πεθάνει, 1988) με τον Μπρους Γουίλις έχει απλό σενάριο αφού πραγματεύεται την ιστορία ενός αστυνομικού στη Νέα Υόρκη που τα βάζει με κακούς – αλλά όχι της πλάκας – εγκληματίες που οργανώνουν ληστεία με ομήρους, ανάμεσά τους και τη γυναίκα του διώκτη τους.
Σήμερα η Νέα Δημοκρατία, παρά τη φθορά της επταετούς της διακυβέρνησης, αντέχει δημοσκοπικά, παρότι όλες οι μετρήσεις δείχνουν πως δεν πιάνει τους όρους της αυτοδυναμίας.
Το αν τα σημερινά νούμερα που φαίνεται πως έχει θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη για την ανάταξή της ή αν θα είναι το ταβάνι της, θα συναρτηθεί από τις στρατηγικές του επόμενου διαστήματος και δεδομένου πως από τον Μάρτη του 2026 μέχρι τον Απρίλη του 2027 έχουμε εκλογικό διάδρομο και δοκιμασία των εκατέρωθεν αφηγημάτων. Ο όμηρος στην περίπτωση της ΝΔ είναι το Κέντρο και αν δεν το απελευθερώσει από άλλες δυνάμεις, μπορεί να χάσει και το βασικό κλειδί της επανεκλογή της.
Το τελευταίο θεατρικό έργο που έγραψε ο μεγάλος ρώσος θεατρικός συγγραφέας Αντον Τσέχοφ είναι ο «Βυσσινόκηπος» (1903) και συνοψίζει όλο τον πρωτότυπο και μοναδικό του στοχασμό. Η ρωσική κοινωνία μετέωρη μεταξύ των παλιών δομών και μιας επανάστασης (1905) που έρχεται, αποτυπώνει την αδυναμία των παλιών αριστοκρατών να καταλάβουν και να αφομοιώσουν τη μεγάλη αλλαγή που καλπάζει.
Η εν λόγω αριστοκρατική οικογένεια δεν έχει τον τρόπο, τη δύναμη, το μυαλό να κρατήσει ένα κομμάτι γης. Οι βαρόνοι σήμερα του ΠΑΣΟΚ είναι πιο σεμνοί από τους ήρωες του Τσέχοφ. Μάλλον όμως δεν κατανοούν πως η κεντροαριστερή δεξαμενή δεν είναι ατέλειωτη στη χώρα και πως επίσης η κλεψύδρα δεν έχει αμέτρητη σκόνη για να αθωώσει τη δική τους ανασυγκρότηση. Το οικόπεδο είναι και μικρό και εύκολα αλώνεται.
Υπαρξιακό, εσωτερικό και οντολογικό. Η μεγάλη τομή στο σύγχρονο θέατρο και τη δραματουργία ανήκει στον μετέπειτα ιρλανδό νομπελίστα Σάμιουελ Μπέκετ και είναι το «Περιμένοντας τον Γκοντό (1948)». Οι δύο μυστηριώδεις άνδρες, Εστραγκόν και Βλαντιμίρ, περιμένουν έναν άνδρα, τον Γκοντό.
Η όλη περιπέτεια της αναμονής έχει ματαιώσεις. Οι αναλυτές μιλούν για τον Θεό που περιμένουν οι δυο τους. Αλλοι αποκλείουν κάθε τέτοια ερμηνεία. Το βέβαιο είναι πως ο Γκοντό δεν έρχεται ποτέ. Στην Κουμουνδούρου αυτές τις ημέρες είναι βέβαιο πως αντίθετα με τους μπεκετικούς ήρωες, ξέρουν ποιος είναι ο Γκοντό.
Ονομάζεται Αλέξης Τσίπρας. Το ερώτημα εδώ δεν είναι απλώς πότε θα έλθει και με τι περιεχόμενο. Το πιο βαθύ θέμα είναι αν θα συμπορευτούν μαζί του εκ νέου. Μια άποψη εντός κόμματος θέλει τον ΣΥΡΙΖΑ να πρέπει να τρέξει σε σύμπραξη με προοδευτικές δυνάμεις πριν τον ερχομό του Γκοντό Τσίπρα. Να μην μπορεί έτσι να τους αγνοήσει στον νέο του σχεδιασμό. Μια έτερη ψιθυρίζει την ατομική διαπραγμάτευση με τον τσιπρικό φορέα. Κυριακή (Γ) κοντή γιορτή.
Ενόψει και εντός του πάλαι γιουγκοσλαβικού δράματος ο Εμίρ Κουστουρίτσα κάνει το θαύμα του με ένα δράμα απαράμιλλο και γεμάτο σημειολογία με το φιλμ «Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές» (1985). Το παιδί (Μάλικ) μαθαίνει από τη μάνα του πως ο πατέρας του λείπει σε επαγγελματικό ταξίδι ενώ ο μικρός εξελίσσεται σε χρόνιο υπνοβάτη. Η δουλειά που έχει ο μπαμπάς του (ο «Μέσα») δεν είναι άλλη από στρατόπεδο εργασίας.
Ο Τσίπρας δεν είναι, προς Θεού, σε στρατόπεδο τέτοιου τύπου. Είναι όμως ο μπαμπάς ακόμη πολλών της πάλαι πολιτικής του οικογένειας που δεν κάνουν βήμα χωρίς να ανιχνεύσουν τις κινήσεις του.
Η απουσία του πυροδοτεί σενάρια για τα προσεχή του βήματα που ακόμη περικλείουν μια παρουσίαση της Ιθάκης στα Γιάννενα και μια σταθερή παρεμβατικότητα στα δημόσια θέματα. Οι γνώστες οριοθετούν εντός 2026 την ολοκλήρωση του σχεδιασμού του, αν και ο ίδιος σκανάρει πολύ προσεχτικά τις μετρήσεις, αφού στο όπλο του έχει μία πια βολή. Το τελευταίο κάνει πολλούς από τους νοσταλγούς του παράλληλα να υπνοβατούν.
Ο Νίκος Κούνδουρος έμελλε να δώσει τον πιο δραματικό, σπαρακτικό ρόλο στον κωμικό Ντίνο Ηλιόπουλο. Και για πολλούς τον καλύτερο της πορείας του μεγάλου ηθοποιού στον κινηματογραφικό «Δράκο» (1956). Ενας απλός καθημερινός άνθρωπος μοιάζει εκπληκτικά με έναν διαβόητο και καταζητούμενο κακοποιό.
Η ομοιότητά του τον καθιστά ήρωα και μύθο σε ένα υπόγειο καμπαρέ όπου ο χορός των λούμπεν στοιχείων, ανδρών και γυναικών, επενδύει κάθε προσδοκία και φαντασία στον άγνωστο άνδρα. Σημερινοί εχθροί και φίλοι της Μαρίας Καρυστιανού μοιάζουν να έχουν επενδύσει θετικά ή αρνητικά πάνω στις πρωτοβουλίες της για νέο κόμμα.
Οι φίλοι βλέπουν σε αυτήν τον πυροδότη ανατροπής του πολιτικού σκηνικού και ακόμη και το τέλος της κυριαρχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι εχθροί την εγγράφουν ήδη στα δεξιά του πολιτικού άξονα, οριοθετώντας την απήχησή της (αν φτάσει στις κάλπες). Οι επιθέσεις έχουν αρχίσει εξ αριστερών στην Καρυστιανού, λόγω θέσεων και των πρώτων της δηλώσεων. Το Μέγαρο Μαξίμου πιο προσεχτικά σκανάρει τη δυναμική της επενδύοντας στο «σταθερότητα ή χάος». Ο Ντίνος στον «Δράκο» δεν είχε καλή κατάληξη. Αλλά ας μη βιαζόμαστε.
Νοσταλγική ή σαρκαστική η ταινία «Good Bye Lenin!» (2003) του Βόλφγκανγκ Μπέκερ είναι μια ανατομία του ανατολικογερμανικού συστήματος. Το έξοχο εύρημα εδώ είναι αυτό της Κριστιάνε Κέρνερ που έχοντας πέσει σε κώμα, όταν ξυπνά η Γερμανία έχει πια ενοποιηθεί μετά το γκρέμισμα του Τείχους.
Οι συγγενείς της το αποκρύβουν έντεχνα εντός του δωματίου της για να μην πάθει σοκ και επιδεινωθεί εκ νέου η υγεία της. Οχι, ΟΚ, το ΚΚΕ έχει γνώση της σημερινής πραγματικότητας. Την ανέλυσε και στο 22ο Συνέδριό του που απόψε ολοκληρώνεται.
Φανταστείτε όμως τον Δημήτρη Κουτσούμπα να είχε πέσει σε λήθαργο και ξυπνώντας να έβλεπε στην τηλεόραση τον πρόεδρο Τραμπ να βρίζει το ΝΑΤΟ.
Μυθιστόρημα υψηλής θερμοκρασίας οι «Μεγάλες προσδοκίες» (1860) του Καρόλου Ντίκενς, που έχει μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, φέρει στο κέντρο τον νεαρό Πιπ που από τη φτώχεια φτάνει μέσω παιχνιδιών της τύχης στο καλό Λονδίνο και βασικά ακτινογραφεί την ανάπτυξη του καπιταλισμού στη βιομηχανική του φάση αλλά και την αλήθεια πως η φτώχεια δεν είναι φυσικό φαινόμενο.
Γύρω από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και την Πλεύση Ελευθερίας έχουν οργανωθεί μια σειρά φαντασιακά από τους προσκείμενους κύκλους σε εκείνη αλλά και από τους αθεράπευτους πολιτικούς εχθρούς της.
Οι «μεγάλες προσδοκίες» τη θέλουν να διεμβολίζει το ρεύμα του αντισυστημισμού και να κατορθώνει υψηλές εκλογικές επιδόσεις λόγω του σκληρού κοινοβουλευτικού της ροκ. Κάπως έτσι θα σπάσει τα όρια του μέχρι τώρα πολιτικού συστήματος καθιστώντας τον εαυτό της υψηλό παίκτη. Μια έτερη ανάγνωση βλέπει τη δική της επίδοση συναρτώμενη από τις κινήσεις της Μαρίας Καρυστιανού και άρα επισφαλείς πως προς την ανάπτυξή τους.