H Ρόζα Λούξεμπουργκ (1871-1919) ανήκει στους ηγέτες της επαναστατικής Αριστεράς στη Γερμανία. Άρχισε την επαναστατική της δράση στα τέλη του 19ου αιώνα. Ήταν από τους θεμελιωτές του πολωνικού σοσιαλδημοκρατικού κινήματος και πάλευε ενάντια στον εθνικισμό στις γραμμές του. Από το 1897 παίρνει μέρος στο γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κίνημα και αγωνίζεται ενάντια στον μπερνσταϊνισμό και το μιλλερανισμό (είσοδος του σοσιαλδημοκράτη Mιλλεράν στη γαλλική κυβέρνηση που συμμετείχε και ο στρατηγός Γκαλιφέ σφαγέας της Κομμούνας· ο Μπερνστάιν υποστήριζε ότι το SPD πρέπει να αλλάξει και από κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης να γίνει κόμμα του κοινοβουλευτικού δρόμου. Υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός έχει αλλάξει από την εποχή του Μαρξ).
Σχετικά Άρθρα
Όταν το 1904 διασπάται το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ρωσίας, η Ρόζα δεν αντιλαμβάνεται την αξία του μπολσεβικισμού και στηρίζει τις απόψεις της σε μιαν αντίληψη «θολής ενότητας» και γι’ αυτό κριτικάρεται από τον Λένιν. Συμμετέχει στην πρώτη ρωσική εξέγερση στη Βαρσοβία και το 1907 παίρνει μέρος στο 5ο συνέδριο (Λονδίνο) του ΣΔEKP και υποστηρίζει τις θέσεις των μπολσεβίκων και ειδικότερα τις θέσεις για το ρόλο της αστικής τάξης και την αναγκαιότητα της επανάστασης. Γράφει τα βιβλία: «Επανάσταση ή μεταρρύθμιση», «H μαζική απεργία, το κόμμα και οι εργατικές ενώσεις», «H γενική απεργία και η γερμανική σοσιαλδημοκρατία», «Εισαγωγή στην πολιτική οικονομία» και «Συσσώρευση Κεφαλαίων».
H Ρόζα Λούξεμπουργκ αγωνίστηκε ακούραστα ενάντια στο μιλιταρισμό και τον ιμπεριαλισμό, ενάντια στην αποικιοκρατική πολιτική των ιμπεριαλιστών. Γι’ αυτές τις απόψεις της κυνηγήθηκε και φυλακίστηκε για τέσσερα χρόνια. Mε έναν κάθετο τρόπο αντιμετώπισε το σοσιαλδημοκράτη ρεβιζιονιστή K. Kάουτσκι, αποκαλύπτοντας ότι η «κεντριστική τάση» οδηγεί στη δεξιά πολιτική τους εργάτες. Ήταν μια από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της αριστερής πτέρυγας της δεύτερης Διεθνούς και από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας της ομάδας «Iντερνάσιοναλ», που μεταγενέστερα μετονομάστηκε σε ομάδα Σπάρτακου και πιο αργά «Ένωση Σπάρτακου». Χαιρέτισε με ενθουσιασμό την Οκτωβριανή Επανάσταση και ήταν από τα ιδρυτικά μέλη του K.K. Γερμανίας ως εισηγήτρια του προγράμματός του στο ιδρυτικό του συνέδριο (30/12/1918-1/1/1919), λίγο πριν δολοφονηθεί.
Πολλοί λεγόμενοι αριστεροί επαναστάτες και γραφειοκράτες επιχείρησαν να διαστρεβλώσουν το έργο της κηρύσσοντας ταυτόχρονα και τη λήθη. O Λένιν, που εκτιμούσε πολύ τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, έκανε επανειλημμένα κριτική των λαθών της (στα ζητήματα που αφορούσαν το ρόλο του κόμματος, τον ιμπεριαλισμό, το εθνικό αποικιακό ζήτημα, στο αγροτικό ζήτημα, στο ζήτημα της διαρκούς επανάστασης), βοηθώντας την μ’ αυτό τον τρόπο να πάρει σωστή θέση. O Λένιν, εκτιμώντας τις επαναστατικές της αρετές, αναφέρθηκε γι’ αυτήν εγκωμιαστικά ως τον «αετό» του γερμανικού προλεταριάτου. H ίδια η Λούξεμπουργκ σαν κομμουνίστρια αναγνώρισε πολλά από τα λάθη της και υπεράσπισε, θυσιάζοντας και τη ζωή της, τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Ο Λένιν αναφερόμενος στο έργο της Pόζας Λούξεμπουργκ γράφει: «Ήταν και παραμένει ένας αετός. Και όχι μόνο η μνήμη της θα είναι πάντα ιερή για τους κομμουνιστές όλου του κόσμου, μα και η βιβλιογραφία της και η πλήρης συλλογή των έργων της… θα είναι ένα διδακτικότατο μάθημα, που θα διαπαιδαγωγεί πολλές γενιές κομμουνιστών σε όλο τον κόσμο». Τα έργα της θα είναι ωφέλιμο δίδαγμα για τη διαπαιδαγώγηση πολλών γενεών των κομμουνιστών όλου του κόσμου.
Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου όλα τα κόμματα στο έδαφος των ιμπεριαλιστικών χωρών (μ’ εξαίρεση τους Σπαρτακιστές των Ρ. Λούξεμπουργκ – Κ. Λίμπκνεχτ στη Γερμανία) ψήφισαν τους πολεμικούς προϋπολογισμούς των αστικών τάξεών τους. Αλλά ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος σάρωσε τον Κάουτσκι και τον υπεριμπεριαλισμό του. Ωστόσο, η Ρόζα Λούξεμπουργκ (αητός που πέταξε χαμηλά κατά τον Λένιν) δεν απέφυγε να διατυπώσει λαθεμένη προσέγγιση για τον ιμπεριαλισμό. Κατά την Ρ. Λούξεμπουργκ, οι καπιταλιστικές κρίσεις που οδηγούν στον πόλεμο δεν πηγάζουν από τις δομικές εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού αλλά από «μη καπιταλιστικά τρίτα πρόσωπα». Η Ρ. Λούξεμπουργκ, επηρεασμένη από μενσεβίκικες θέσεις, υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί να συσσωρεύσει και συγκρούεται με τις καθυστερημένες παραγωγικές σχέσεις στις αποικίες του. Μ’ αυτό τον τρόπο, η Ρ. Λούξεμπουργκ δεν βλέπει τον ιμπεριαλισμό σαν ιδιαίτερο στάδιο στην πορεία ανάπτυξης του καπιταλισμού. Έτσι, θεωρεί ότι οι κρίσεις του πηγάζουν όχι από τις εσωτερικές αντιθέσεις του που είναι πάγιες και εγγενείς, αλλά από εξωτερικούς παράγοντες. Ουσιαστικά καταλήγει στο συμπέρασμα της αυτόματης κατάργησης του καπιταλισμού που θα προκύψει από την αδυναμία συσσώρευσης. Έτσι, ενώ η Γερμανίδα κομμουνίστρια είναι υπέρ της προλεταριακής επανάστασης, υποβαθμίζει το ρόλο της οργανωμένης και συνειδητής πρωτοπορίας σε ένα ανώτατο επίπεδο οργανωτικής και πολιτικής πάλης . Είναι ακριβώς αυτός ο λόγος που η Ρ. Λούξεμπουργκ θεωρούσε τη γενική απεργία και όχι την ένοπλη εξέγερση σαν βασικό όπλο της επανάστασης και οδήγησε στην ήττα το επαναστατικό κίνημα στη Γερμανία, αλλά και γι’ αυτό το λόγο η κόκκινη Ρόζα είναι τόσο προσφιλής στις οργανώσεις του «αυθόρμητου» και της «νέας…», ή «εναλλακτικής…» ή «επαναστατικής…» ή όπως αλλιώς «Αριστεράς…».
Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ανήκει στις τάξεις του παγκόσμιου προλεταριάτου και όχι στους σαλονάτους αντικομμουνιστές που ανακάλυψαν πως τους πέφτει βαρύς ο μπολσεβίκος Λένιν σε αντίθεση με την «κοινωνική Ρόζα». Σε όλους αυτούς τους «μικρούς» Kάουτσκι, Έμπερτ, Σάιντεμαν, υψώνεται η φωνή της στο άρθρο της «η τάξη επικρατεί στο Βερολίνο» που γράφτηκε μιαν ημέρα πριν να εκτελεστεί!
«H TΑΞΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟ BΕΡΟΛΙΝΟ, ΗΛΙΘΙΟΙ ΔΗΜΙΟΙ! H ΤΑΞΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΧΤΙΣΜΕΝΗ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ. H ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΑΥΡΙΟ ΘΑ ΥΨΩΣΕΙ ΤΗ ΒΡΟΝΤΕΡΗ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΩΣ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ. TΡΟΜΑΓΜΕΝΟΙ Θ’ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟ ΝΙΚΗΤΗΡΙΟ ΣΑΛΠΙΣΜΑ. ΗΜΟΥΝ, ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΜΑΙ!».