… βρωμάνε θάνατο
Σχετικά Άρθρα
Αν στη μία όψη του «φιλικού επενδυτικού κλίματος» δεσπόζει αυτή η άπλετη εμπιστοσύνη στην εργοδοσία, ότι αφού «δηλώνει συμμόρφωση» δεν χρειάζονται έλεγχοι, στην άλλη όψη είναι το «απαγορεύεται» απέναντι στα συνδικάτα και στη συνδικαλιστική δράση. Γιατί την ίδια περίοδο που πέρναγαν οι παραπάνω νόμοι «ασυλίας» στην εργοδοσία, πέρναγαν κι άλλοι που αντιμετώπιζαν τα συνδικάτα περίπου σαν «εγκληματικές οργανώσεις»: Από τον νόμο Αχτσιόγλου (ΣΥΡΙΖΑ) που αύξησε το προβλεπόμενο ποσοστό συμμετοχής σε Γενική Συνέλευση για να προκηρύσσεται απεργία, μέχρι τον νόμο Χατζηδάκη, που έβαλε «κρησάρες» για τις νομιμοποιήσεις σωματείων, όπως το υποχρεωτικό ψηφιακό φακέλωμα και οι καλπονοθείες με την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Στο καπάκι ήρθε και ο νόμος Γεωργιάδη, με την ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης. Χώρια που οι ίδιοι αντεργατικοί νόμοι απαιτούν από τα σωματεία όταν διεκδικούν ΣΣΕ να καταθέτουν οικονομοτεχνικές μελέτες (!), λες και είναι τίποτα όμιλοι τεχνικών συμβούλων ή επιμελητήρια. Ολα τα παραπάνω διασταυρώθηκαν στον ομαδικό τάφο του μπισκοτάδικου στα Τρίκαλα: Ανύπαρκτοι έλεγχοι με «συμμορφώσεις» κατά δήλωση του «φερέγγυου εργοδότη», αλλά και δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης, αφού από τη μία δεν υπήρχε καν σωματείο στο χώρο και από την άλλη το Εργατικό Κέντρο δεν μπορούσε να προσεγγίσει την επιχείρηση. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Για μήνες δεκάδες να εργάζονται πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα, που τελικά έσκασε με πέντε εργάτριες νεκρές, ενώ τα Σωματεία της περιοχής απαιτούσαν να ελεγχθεί ο χώρος. Με δυο κουβέντες: Τα κέρδη τους βρωμάνε θάνατο. Το «φιλικό επενδυτικό κλίμα» ζέχνει όπως το προπάνιο που διέρρεε για μήνες και τελικά ξεκλήρισε πέντε οικογένειες. Το σύστημά τους δολοφονεί, με ηθικούς αυτουργούς κυβερνήσεις και αστικά κόμματα.