Εκδήλωση στη μνήμη του Σήφη Βαλυράκη – Ποιοι έδωσαν το παρών

Τιμητική εκδήλωση στη μνήμη του Σήφη Βαλυράκη πραγματοποιήθηκε σήμερα (23/01) στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ στην Αθήνα.

Πέντε χρόνια μετά τη δολοφονία στην Ερέτρια του τέως υπουργού επί 33 χρόνια βουλευτού του ελληνικού κοινοβουλίου, η οικογένεια και οι φίλοι του τίμησαν την μνήμη του.
Η ομιλία Σαμαρά Λείπει ως πατέρας, ως αδελφός, ως σύντροφος – σύντροφος στη ζωή και σύντροφος στους αγώνες. Συνδιαμόρφωσε την πίστη στη δημοκρατία και στους θεσμούς της, πάντοτε αντισυμβατικός, με μοναδικό οδηγό ένα ακλόνητο δημοκρατικό ήθος. Εκπροσώπησε επάξια τα Χανιά στη Βουλή συνεχώς από το 1977 ως το 2004. Υπήρξε άξιος της πατρίδας και της δημοκρατίας. Ανιδιοτελής αγωνιστής. Ανυποχώρητος υπερασπιστής της δημοκρατίας. Κι όταν η έρευνα έμεινε ημιτελής, δεν σιώπησε. Μίλησε για κουκούλωμα, για παρακώλυση της δικαιοσύνης, για φόβο απέναντι στο φως της αλήθειας. Είναι φάρος. Είναι οδηγός. Είναι κάλεσμα ευθύνης. Μίνα, δεν είσαι μόνη.
Είναι σημαντικό ότι για τον Σήφη βρισκόμαστε σήμερα εδώ πολλοί, πέρα από την καθημερινή πολιτική μας διαφωνία. Ακόμη κι αν με τον Αντώνη μπορεί να υπάρχουν πολιτικές διαφορές, η παρουσία μας εδώ είναι κοινή, για να τιμήσουμε τη μνήμη του Σήφη, να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς την οικογένειά του και τον αγώνα της, και να υπογραμμίσουμε την ανάγκη για απονομή δικαιοσύνης.
Θα είμαστε δίπλα σου μέχρι τέλους. Δεν θα εφησυχάσουμε απέναντι σε καμία προσπάθεια συγκάλυψης. Η δικαίωση της μνήμης του Σήφη είναι ελάχιστο χρέος μας.

Του οφείλουμε όμως και κάτι ακόμη: να συνεχίσουμε τον δρόμο που χάραξε. Να μετατρέψουμε το κενό που αφήνει σε έμπνευση για νέους αγώνες. Να ορθώσουμε ξανά ανάστημα απέναντι στον αυταρχισμό και στους μιμητές του, απέναντι στο δίκαιο του ισχυρού.

Να πιστέψουμε πάλι στις αξίες μας, στη δύναμη της δημοκρατίας, της ειρήνης, του κράτους δικαίου και της δικαιοσύνης. Αυτό το μήνυμα που ανέδειξε πρόσφατα και ο Μάρκ Κάρνεϊ στο Νταβός: ότι ηγεσία σημαίνει ευθύνη, τόλμη και αξιοπρέπεια, ακόμη και όταν ο κόσμος γύρω μας παρασύρεται από τον κυνισμό και την κολακεία της ισχύος.

Κλείνω επιστρέφοντας στον Σήφη Βαλυράκη:

Ο δρόμος προς την ελευθερία καλεί τον καθένα και την καθεμιά μας να αποδράσουμε από την παραίτηση και τη συντήρηση. Γιατί κανένα κατεστημένο δεν είναι αιώνιο, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τολμούν να το αμφισβητήσουν και να ονειρευτούν μια πατρίδα πιο ανθρώπινη, έναν κόσμο καλύτερο, δικαιότερο, δημοκρατικό – όπως έπραξε και ο Σήφης.

Σας ευχαριστώ