Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός ότι ο Τσίπρας δεν μίλησε ρητά για νέο κόμμα. Δεν ανακοίνωσε πρωτοβουλία, δεν έδωσε χρονοδιάγραμμα, δεν περιέγραψε οργανωτικό σχήμα. Αντίθετα, επέλεξε τη στρατηγική της υπαινικτικής επιβεβαίωσης: κάτι κινείται, αλλά δεν κατονομάζεται. Πρόκειται για τακτική που του επιτρέπει να διατηρεί τον έλεγχο του χρόνου και των εξελίξεων, χωρίς να εγκλωβίζεται σε προσδοκίες ή πιέσεις πρόωρης αποκάλυψης.
Σχετικά Άρθρα
Τέλος, υπάρχει και το μήνυμα προς το πολιτικό και μιντιακό σύστημα συνολικά. Η φράση υποδηλώνει ότι η απουσία από την πρώτη γραμμή δεν ισοδυναμεί με πολιτική αδράνεια. Ότι η ηγεμονία που κάποιοι θεωρούν δεδομένη μπορεί να αποδειχθεί εύθραυστη. Και ότι το κεφάλαιο «Τσίπρας» δεν έχει ακόμη κλείσει.
Σε μια περίοδο όπου η προοδευτική παράταξη αναζητά αφήγημα, πρόσωπα και κατεύθυνση, το «κι όμως κινείται» έρχεται να λειτουργήσει ως υπενθύμιση: η πολιτική, όπως και η Ιστορία, δεν τελειώνει όταν παύει να φαίνεται. Συχνά, τότε ακριβώς αρχίζει να κινείται.