Σχετικά Άρθρα
Η διαγραφή του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ επειδή άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο μετακίνησης στο κόμμα της Καρυστιανού δείχνει ένα κόμμα σε νευρική φάση. Όχι σίγουρο για τη συνοχή του, ούτε για το μέλλον του. Όταν η ηγεσία απαντά σε υποθετικά σενάρια με πειθαρχικές ποινές, το πρόβλημα δεν είναι η «αποστασία», αλλά ο φόβος απώλειας ελέγχου.
Το μήνυμα της διαγραφής είναι σαφές: όποιος κοιτάξει αλλού, φεύγει. Όμως σε ένα πολιτικό τοπίο που αναδιατάσσεται, τέτοιες κινήσεις συχνά λειτουργούν αντίστροφα. Αντί να ανακόπτουν τη φυγή, τη νομιμοποιούν. Και κυρίως αποκαλύπτουν ότι η απειλή των νέων κομμάτων δεν αντιμετωπίζεται πολιτικά, αλλά διοικητικά — κάτι που σπάνια αποδίδει.
Για την Καρυστιανού, η διαγραφή δεν είναι απώλεια, αλλά έμμεση επιβεβαίωση ότι το εγχείρημά της ταράζει τα νερά. Όταν ένα κόμμα εξουσίας αντιδρά προληπτικά σε ένα «ίσως», σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο πριν αυτός πάρει σάρκα και οστά. Και αυτό, στο πολιτικό παιχνίδι, λειτουργεί συχνά ως η καλύτερη –και δωρεάν– διαφήμιση.