Ένα σχέδιο, με ορίζοντα το 2030 και στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη, την ανθεκτικότητα, την ασφάλεια, την αναδιανομή, τη δικαιοσύνη αλλά και την αποκατάσταση της ομαλής λειτουργίας των θεσμών και της δημοκρατίας.
Σχετικά Άρθρα
Θα προσπαθήσω να σκιαγραφήσω, όσο πιο επιγραμματικά μπορώ, τις σκέψεις μου για τους βασικούς άξονες αυτού του Σχεδίου.
Πρώτον: Ισχυρό και Δίκαιο κράτος
Από το κράτος αρχίζει, εκ των πραγμάτων, κάθε προσπάθεια ανάταξης και ανασυγκρότησης. Και η πραγματικότητα «φωνάζει» σήμερα, ότι χρειαζόμαστε ένα κράτος ισχυρό αλλά και δίκαιο. Να λειτουργεί με κανόνες, αξιοκρατία και διαφάνεια.
Να υπηρετεί και όχι να ταλαιπωρεί τον πολίτη.
Και να έχει στρατηγικό ρόλο στην αναπτυξιακή διαδικασία.
Να καθοδηγεί τις παραγωγικές δυνάμεις, με ένα σύνολο μέτρων και κινήτρων, σε ένα νέο, σύγχρονο, αποτελεσματικό μοντέλο.
Επιτρέψτε μου να αρχίσω όμως από ένα ηθικό ζήτημα.
Που στις μέρες μας έχει γίνει κυρίαρχο πολιτικό, κοινωνικό, αλλά και οικονομικό ζητούμενο.
Την εντιμότητα.
Γιατί η διαφθορά που ξεκινάει από θύλακες της κυβέρνησης διαβρώνει το κράτος.
Γιατί η αναξιοκρατία, που ξεκινάει από το Μαξίμου διαβρώνει την εμπιστοσύνη στο κράτος.
Γιατί η μεροληψία, η εύνοια για τους «δικούς μας», για τους έχοντες, για συγγενείς και φίλους, για κομματικούς παράγοντες, που ξεκινάει από την εκτελεστική εξουσία, απλώνεται στη Δικαιοσύνη, και απαξιώνει το κράτος.
Κι όλα αυτά έχουν τραυματικές συνέπειες όχι μόνο στη σχέση εμπιστοσύνης του πολίτη με το κράτος, αλλά και στην οικονομία.
Στην ανάπτυξη.
Είναι κενό γράμμα ό, τι κι αν λέμε για καλύτερη Ελλάδα το 2030, αν δεν αποκαταστήσουμε τη δυνατότητα του κράτους να υπάρχει και να λειτουργεί με δικαιοσύνη.
Και αν δεν ανακτήσουμε τη σχέση εμπιστοσύνης της κοινωνίας με το κράτος.
Αυτό σημαίνει, πρώτα απ’ όλα, ότι πρέπει από το σημερινό «επιτελικό κράτος» της διαφθοράς, των πελατειακών σχέσεων, της κοινωνικής μεροληψίας, αλλά και της ανικανότητας, να περάσουμε αποφασιστικά σε ένα κράτος φιλικό στην ανάπτυξη και τον πολίτη.
Ανοιχτό στην κοινωνική πλειοψηφία, που θα αναλάβει να κωδικοποιεί τις προτεραιότητες.
Και σε διάλογο με όλες τις παραγωγικές τάξεις, να κατευθύνει την οικονομία, με στόχο τη Δίκαιη Ανάπτυξη.
Με θεσμική θωράκιση του Κράτους Δικαίου.
Με αποδέσμευση της Δικαιοσύνης από κυκλώματα της εκτελεστικής και οικονομικής εξουσίας.
Με αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών και της τεχνητής νοημοσύνης, για λιγότερη γραφειοκρατία και περισσότερη διαφάνεια.
Με αξιολόγηση δομών και προσώπων και επιβράβευση της προσφοράς των δημόσιων λειτουργών.
Με ανασυγκρότηση και αναβάθμιση του διοικητικού μηχανισμού και θωράκισή του από ιδιοτελείς παρεμβάσεις της εκάστοτε κυβέρνησης, ή και παράπλευρων, ανεξέλεγκτων εξουσιών.
Δεύτερον : Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου.
Χρειαζόμαστε επειγόντως παραγωγικό αναπροσανατολισμό. Και είναι πρωτίστως έργο του κράτους, να κατευθύνει την οικονομία, με μια δέσμη κινήτρων και αντικινήτρων, στο δρόμο της παραγωγικότητας, της καινοτομίας, της αξιοποίησης των νέων τεχνολογιών, ώστε η ανάπτυξη να αποκτήσει ένα σταθερό βηματισμό.
Με ενίσχυση του πρωτογενή τομέα και της παραγωγής ποιοτικών αγροτικών προϊόντων.
Με στρατηγικές επενδύσεις στην ευφυή και πράσινη γεωργία, αξιοποιώντας, το συγκριτικό πλεονέκτημα της χώρας -τις κλιματολογικές συνθήκες.
Με ενίσχυση της μεταποίησης, ώστε το «Made in Greece» να σημαίνει ποιότητα και να προσδίνει υπεραξία, σε πλήθος από προϊόντα με εξαγώγιμα χαρακτηριστικά.
Με τον σχεδιασμό μιας νέας ολιστικής βιομηχανικής πολιτικής για την ανασυγκρότηση της ελληνικής βιομηχανίας.
Τη στήριξη της καινοτομίας, των startups υψηλής τεχνολογίας, της αμυντικής βιομηχανίας, της βιομηχανίας φαρμάκων, ενέργειας, ναυπηγικής, και την παράλληλη δημιουργία βιομηχανικών και γεωγραφικών clusters.
Με την ενίσχυση των υποδομών και των Logistics, και την ανάπτυξη logistics parks.
Με επένδυση στην Ψηφιακή Οικονομία.
Η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει παραγωγική πυξίδα και αξιοποιώντας τη μοναδική γεωγραφική της θέση να γίνει κόμβος διαμετακομιστικός, τεχνολογικός, αλλά και ενεργειακός, καθώς το φυσικό της περιβάλλον ευνοεί τη παραγωγή ΑΠΕ.
Τρίτο : Στήριξη της εργασίας
Ανάπτυξη δεν μπορεί να υπάρξει με υποτιμημένη την εργασία.
Και με μια αγορά εργασίας γεμάτη αντεργατικές διατάξεις και απαγορεύσεις.
Ως εκ τούτου η πλήρης επαναφορά των ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, αποτελεί απαραίτητο όρο για δίκαιες συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς αμοιβές.
Ένα νέο παραγωγικό μοντέλο συνεπάγεται επίσης:
Αυστηρό έλεγχο για την τήρηση των νόμιμων εργασιακών ρυθμίσεων.
Γενναίες αυξήσεις στην αμοιβή της εργασίας, που σήμερα είναι σε επίπεδα που ούτε στοιχειώδη διαβίωση του μισθωτού δεν εξασφαλίζουν. Και αποτελούν στίγμα για τη χώρα.
Στόχος μας πρέπει να είναι η παραγωγική εργασία με αξιοπρεπείς αμοιβές.
Και αυτό σημαίνει μείωση των ωρών εργασίας με ταυτόχρονη αύξηση αποδοχών.
Με στόχο το 35ωρο με καλύτερους μισθούς.
Και βέβαια, μείωση της, υπερβολικά υψηλής στη χώρα μας, φορολογίας της μισθωτής εργασίας.
Τέταρτο : Ανθεκτικότητα και ενεργειακή ασφάλεια
Σε μια εποχή που η κλιματική κρίση αρχίζει να μας δείχνει τα δόντια της, η Ελλάδα οφείλει να ενισχύσει την ανθεκτικότητα στις υποδομές της.
Και ταυτόχρονα να πρωταγωνιστήσει στο μηδενισμό των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου.
Για το σκοπό αυτό χρειάζεται να κινηθούμε σε δύο κατευθύνσεις. Στην δημιουργία κατάλληλων υποδομών και στην ενίσχυση της ενεργειακής μας ασφάλειας, με ταυτόχρονη δημιουργία πλαισίου ενεργειακής δημοκρατίας.
Με τη δημιουργία εξωχρηματιστηριακής αγοράς ενέργειας, όπου οι τιμές θα διαμορφώνονται με βάση διμερή συμβόλαια και όχι από το καρτέλ τεσσάρων εταιρειών, όπως γίνεται και στην Ευρώπη.
Με την άμεση έμπρακτη υποστήριξη, μέσω κινήτρων, στους παραγωγούς ΑΠΕ για εγκατάσταση μπαταριών στις υφιστάμενες μονάδες.
Μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2025 το 9% της παραγωγής «πετάχτηκε», λόγω ανεπάρκειας δικτύου και ανεπαρκούς αποθήκευσης. Κι αυτό στερεί πόρους από την οικονομία και συμβάλλει στην αύξηση των τιμών.
Με την άμεση επιδίωξη της διασύνδεσής μας με το σύστημα ηλεκτροπαραγωγής της κεντρικής Ευρώπης.
Την ενίσχυση του εσωτερικού δικτύου και τη μετεξέλιξή του σε έξυπνο Δίκτυο αξιοποιώντας την εξέλιξη της τεχνολογίας.
Με αξιοποίηση και επέκταση του θεσμού των ενεργειακών κοινοτήτων κατά προτεραιότητα σε αυτοπαραγωγούς- αυτοκαταναλωτές και εν συνεχεία στις επιχειρήσεις, με ιδιαίτερη έμφαση στις ΜμΕ και στη βιομηχανία.
Με την επέκταση της παραγωγής και του ενεργειακού συμψηφισμού (virtual net metering) και σε επίπεδο κατοικίας. Πράγματα που μπορούν να γίνουν αλλά δεν γίνονται από επιλογή.
Πέμπτο : Δημογραφική ανθεκτικότητα
Η Ελλάδα, κυρίες και κύριοι, γερνάει.
Κι αυτός είναι κίνδυνος υπαρξιακός. Είναι μια εθνική πληγή.
Είναι πιστεύω το πρόβλημα των προβλημάτων.
Χωρίς την ενέργεια των εργαζομένων, χωρίς εργατικά χέρια, η παραγωγικότητα είναι κενό γράμμα παντού.
Στις κατασκευές, στον πρωτογενή τομέα, ακόμα και στον τουρισμό.
Ενώ και το ασφαλιστικό θα καταρρεύσει εκ νέου και σύντομα.
Η μείωση του πληθυσμού είναι συνάρτηση τριών παραγόντων: γεννήσεων, θανάτων και μεταναστευτικού ισοζυγίου.
Δύο τρόποι υπάρχουν να αντιμετωπιστεί: Να αντιστραφεί το ισοζύγιο υπέρ των γεννήσεων.
Και το μεταναστευτικό ισοζύγιο να γίνει ξανά θετικό.
Εδώ απαιτείται ένα πλέγμα μέτρων. Και πάλι τον βασικό ρόλο καλείται να τον παίξει το κράτος.
Με ριζικές και τολμηρές αποφάσεις για να γίνει επιτέλους εφικτή η στέγη στα νέα ζευγάρια. Και ξέρω ότι υπάρχουν σοβαρές επεξεργασίες και προτάσεις για το κρίσιμο αυτό ζήτημα.
Με δημόσιες επενδύσεις που θα διαμορφώνον περιβάλλον οικογενειακής ασφάλειας παντού. Στην Παιδεία, τους βρεφονηπιακούς σταθμούς, την Υγεία.
Με την αύξηση του κατώτατου και του μέσου μισθού.
Με μια δέσμη από μόνιμα και γενναία κίνητρα στις οικογένειες που αποκτούν δύο ή και περισσότερα παιδιά.
Με φορολογικά, ασφαλιστικά και επιχειρηματικά κίνητρα για τους νέους.
Άλλα και με μια δημιουργική μεταναστευτική πολιτική.
Όχι ασφαλώς ανοιχτών συνόρων, αλλά ανοιχτής αγοράς εργασίας, ιδιαίτερα σε τομείς που λείπουν τα εργατικά χέρια.
Προφανώς με όρους αξιοπρέπειας, σεβασμού στους νόμους και το δίκαιο της χώρας, και με μέτρα ενσωμάτωσης.
Ας δούμε το παράδειγμα της Ισπανίας που είναι πρωταθλήτρια στην ανάπτυξη στην ΕΕ. Η ενσωμάτωση στην αγορά εργασίας πάνω από 500.000 ξένων εργατικών χεριών την τελευταία τριετία, προσέφερε περίπου το μισό της αύξησης των ρυθμών ανάπτυξης.
Έκτο : Μείωση ιδιωτικού χρέους
Μετά τη ρύθμιση του δημόσιου χρέους ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που παραμένουν είναι η διατήρηση του υψηλού ιδιωτικού χρέους.
Τα κόκκινα δάνεια, παρότι έφυγαν από τους ισολογισμούς των τραπεζών περνώντας στα funds, εξακολουθούν να κρατούν σε ομηρία εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Το ύψος τους ανέρχεται σε 75 δισ. ευρώ, με περισσότερα από 500.000 δάνεια, εκ των οποίων το 1/3 είναι στεγαστικά, και με περίπου 220.000 δανειολήπτες.
Με το Σχέδιο Ηρακλής, το ελληνικό δημόσιο έχει παραχωρήσει εγγυήσεις ύψους 23 δις ευρώ, αναλαμβάνοντας δυσανάλογα μεγάλο ρίσκο. Ενώ τα funds, με μοναδικό σχέδιο τη μεγιστοποίηση κερδών τους, προχωρούν σε ανατοκισμούς, πλειστηριασμούς και ρευστοποιήσεις.
Ο κίνδυνος παρόλα αυτά είναι το σχέδιο της κυβέρνησης να αποτύχει πλήρως και το ελληνικό δημόσιο να φορτωθεί στο χρέους του τις εγγυήσεις.
Είναι αναγκαίο να εκπονηθεί ένα σχέδιο πριν οδηγηθούμε στο μοιραίο.
Ένα σχέδιο ρεαλιστικής απομείωσης του ιδιωτικού χρέους, με στόχο να επανενταχθούν ενεργά στην οικονομική ανάκαμψη χιλιάδες πολίτες με παραγωγικές δυνατότητες, που παραμένουν αποκλεισμένοι από το τραπεζικό σύστημα.
Στόχος πρέπει να είναι η διαχείρισή των ΜΕΔ να γίνει με όρους κοινωνικής συμπεριληπτικότητας, ειδικά για τα πιο ευάλωτα νοικοκυριά.
Με μακροπρόθεσμες ρυθμίσεις με χαμηλό επιτόκιο.
Και κυρίως με δικαίωμα εξαγοράς από τους ίδιους τους οφειλέτες των δανείων τους, κοντά στην τιμή αγοράς τους από τα funds.
Έβδομο: Τεχνολογική αναβάθμιση και ψηφιακή αυτονομία
Η Ελλάδα δεν μπορεί να εξαρτάται διαρκώς από την πανάκριβη εισαγωγή τεχνολογίας. Είτε αυτό αφορά στην αμυντική βιομηχανία είτε στην εφαρμοσμένη τεχνολογία πληροφορικής και τη καινοτομία.
Ένα από τα μεγαλύτερα ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο. Οι Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν παντού στο εξωτερικό.
Είναι ανώφελο να προσδοκούμε την επιστροφή τους, ειδικά όταν αυτοί βρίσκονται στο απόγειο της καριέρας τους. Είναι όμως εφικτό να επιδιώξουμε τη συνεισφορά τους στη πατρίδα με τις γνώσεις και την εμπειρία τους.
Με ένα διεθνές δίκτυο επιστημόνων της διασποράς. Και γενναία αύξηση των δαπανών για την έρευνα και τη καινοτομία.
Με τη δημιουργία τεχνολογικών πυρήνων γύρω από τα ΑΕΙ και τα ερευνητικά μας κέντρα, με συμμετοχή και του ιδιωτικού τομέα.
Και με δημόσιες επενδύσεις στη τεχνητή νοημοσύνη, τους αλγόριθμους και την κυβερνοασφάλεια, ώστε να μη χάσουμε το τραίνο της νέας εποχής.
Όγδοο: Αναδιανομή και Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης
Το μεγάλο ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι πως θα τα πετύχουμε όλα αυτά;
Πως θα χρηματοδοτήσουμε την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου;
Πως θα επιτύχουμε το αναγκαίο αναπτυξιακό άλμα για να αναστρέψουμε τη πορεία απόκλισης από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο;
Και κατ’ επέκταση πως θα αντιμετωπίσουμε τις ανισότητες που διευρύνονται, το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας, το οξύ πρόβλημα της στεγαστικής κρίσης;
Πώς θα ενισχύσουμε τις δομές κοινωνικής προστασίας, το ΕΣΥ που καταρρέει;
Την ανθεκτικότητα της χώρας απέναντι στις συνέπειες τις κλιματικής κρίσης;
Αλλά και τις υποδομές, την τεχνολογική και ψηφιακή της αυτονομία;
Η ορθή αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων και ειδικότερα των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας αποτελεί σημαντικό εργαλείο. Ωστόσο σε έναν χρόνο θα εξαντληθεί οριστικά. Οφείλουμε λοιπόν να κινητοποιήσουμε νέους εθνικούς πόρους, δημόσιους και ιδιωτικούς.
Χρειάζονται νέα εργαλεία χρηματοδότησης.
Η πρότασή μου αφορά την αξιοποίηση ενός μέρους των ετήσιων εθνικών πόρων δημοσίων επενδύσεων, αλλά και της αξιοποίησης του Υπερταμείου και της Αναπτυξιακής Τράπεζας, ώστε να δημιουργήσουμε ένα Νέο Εθνικό Ταμείο για την χρηματοδότηση της Αναπτυξιακής διαδικασίας.
Το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης.
Με στόχο την κατεύθυνση και υλοποίηση επενδύσεων σε τομείς στρατηγικής προτεραιότητας, της σύμπραξης του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα, και της μόχλευσης ιδιωτικών κεφαλαίων.
Επενδύσεις που θα δώσουν σάρκα και οστά στη σταδιακή αλλαγή του παραγωγικού προσανατολισμού της οικονομίας μας.
Δεν επινοώ τον τροχό. Αντίστοιχο Ταμείο – καταλύτης χρηματοδότησης – έχει μόλις δημιουργηθεί στη Βρετανία (National Wealth Fund), αλλά και στη Γερμανία, για τη χρηματοδότηση επενδύσεων σε υποδομές και άμυνα ύψους 900 δις ευρώ στην επόμενη 12ετία.
Πέραν όμως των νέων χρηματοδοτικών εργαλείων, χρειάζεται και ένα νέο και διαφορετικό δημοσιονομικό μείγμα, που θα διορθώνει τις μεγάλες αδικίες στην κατανομή των φορολογικών βαρών και θα ενισχύει τη βιώσιμη ανάπτυξη, εξασφαλίζοντας ταυτόχρονα τη σταθερή μείωση του δημόσιου χρέους.
Χρειαζόμαστε μια νέα Εθνική Πυξίδα, δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις
Ας δούμε πως μπορεί να γίνει:
Πρώτον, μεγάλο μέρος από το σημερινό δημοσιονομικό περιθώριο που υπερβαίνει τα 3,5 δις και που έχει διαμορφωθεί με τρόπο μόνιμο, από μέτρα παραμετρικά, θα πρέπει να επιστραφεί σε αυτούς που σηκώνουν δυσανάλογο βάρος των φορολογικών υποχρεώσεων εδώ και πολλά χρόνια.
Στο μεγάλο πλήθος των μισθωτών του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και τους συνταξιούχους.
Πρόκειται για ελάχιστη κίνηση διόρθωσης μίας μεγάλης ανισορροπίας στον πυρήνα του φορολογικού συστήματος των τελευταίων 6 χρόνων – που ενώ μείωσε σημαντικά τα φορολογικά βάρη των κερδών μεγάλων επιχειρήσεων, άφησε τα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων να συρρικνωθούν, μετά από 3 χρόνια ακρίβειας, χωρίς αντισταθμιστικές μειώσεις φόρων ή τιμαριθμοποίηση της φορολογικής κλίμακας.
Δεύτερον, θα πρέπει να μειωθούν οι ασφαλιστικές εισφορές της μισθωτής εργασίας – από τις υψηλότερες στις ανεπτυγμένες οικονομίες – ώστε να αυξηθεί απευθείας το διαθέσιμο εισόδημα των μισθωτών και να μειωθεί η φορολογική επιβάρυνση των μικρών επιχειρήσεων.
Τρίτον, να ενισχυθούν οι δομές κοινωνικής προστασίας και υποστήριξης ευάλωτων συμπολιτών μας – που έχουν εγκαταλειφθεί – για να αναστραφεί η πορεία αύξησης των ανισοτήτων και να μειωθεί ο κίνδυνος φτώχειας – ειδικά της παιδικής φτώχειας.
Τέταρτον, αλλά ίσως σημαντικότερο από όλα, χρειάζεται σημαντική ενίσχυση του Εθνικού Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων για την υλοποίηση ενός πολυετούς σχεδίου σταδιακής ανάταξης και εκσυγχρονισμού των υποδομών του Εθνικού Συστήματος Υγείας, της Δημόσιας Παιδείας, και της ανθεκτικότητας απέναντι στην κλιματική κρίση, ώστε να μπουν οι βάσεις για την πορεία σύγκλισης της χώρας προς τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Τέλος η περαιτέρω ενίσχυση των πόρων χρηματοδότησης αυτών των στόχων πρέπει να στηριχθεί από τους έχοντες.
Μίλησα για την Ελλάδα των μεγάλων ανισοτήτων. Της μεγάλης πλειοψηφίας που δυσκολεύεται, αλλά και μιας μειοψηφίας μεγάλου πλούτου.
Ήρθε η ώρα αυτή η μειοψηφία να συμβάλει για την ανάταξη της χώρας.
Τα πολύ μεγάλα εισοδήματα, ανεξάρτητα από την πηγή τους, να στηρίζουν τον τόπο, με την εισαγωγή μιας Πατριωτικής Εισφοράς.
Αυτή η εισφορά θα κατευθύνεται σε έναν ειδικό κλειστό λογαριασμό, ένα Ταμείο με μία μόνο προτεραιότητα: Τη Στήριξη των Νέων Γενεών.
Δηλαδή τη στήριξη της Παιδείας, την έρευνας και της καινοτομία, αλλά και της νεανικής Στέγης.
Γιατί δε μπορεί να είσαι ευκατάστατος και να θες να λέγεσαι ότι είσαι και πατριώτης και να μη σε νοιάζει το μέλλον αυτού του τόπου.
Που είναι η μόρφωση και η προκοπή των παιδιών μας.
Που είναι το ανθρώπινο κεφάλαιο έντασης γνώσης που πρέπει να μπορεί μείνει στη πατρίδα και να προσφέρει στη πατρίδα, στη προσπάθειά της να μη χάσει το τραίνο της εξέλιξης της τεχνολογίας και της καινοτομίας.
Το έχω ξαναπεί άλλωστε ότι αυτό που χρειαζόμαστε πάνω από όλα είναι έναν νέο πατριωτισμό.
Ένα όραμα συνεισφοράς για να κάνουμε τη πατρίδα μας καλύτερη.
Ακούω, συχνά, όλοι πιστεύω το ακούμε, το στερεότυπο της απογοήτευσης:
Αυτή είναι η Ελλάδα…
Ιδίως όταν βλέπουμε την κρατική αναποτελεσματικότητα αλλά και την αδικία, την αναξιοκρατία, τη διαφθορά.
Όταν βλέπουμε τα επιδοτούμενα κομματικά στελέχη να κυκλοφορούν με τις Πόρσε.
Από την άλλη όμως υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, που πρέπει να αναδείξουμε.
Της δημιουργίας, της αλληλεγγύης και του φιλότιμου.
Του γνήσιου πατριωτισμού.
Η Ελλάδα της αξέχαστης Αθηνάς Παπαχρήστου απ’ το Μεσολόγγι, που δώρισε το υστέρημά της για την αγορά ενός ασθενοφόρου.
Αυτή είναι η Ελλάδα! Της αλληλεγγύης, της συνεισφοράς, του φιλότιμου, του πατριωτισμού.
Πιστεύω ότι έχουμε υποχρέωση να συμβάλουμε όλοι, ώστε αυτή η φράση να γίνει από μοιρολατρία περηφάνεια.
Όταν βλέπουμε ένα σπουδαίο έργο, μια πράξη κρατικής αποτελεσματικότητας, ένα βήμα πολιτισμού, μια πρωτοβουλία πατριωτισμού και αλληλεγγύης.
Ένατο: Εθνική Ασφάλεια.
Στις δύσκολες εποχές των γεωπολιτικών ανακατατάξεων η ενίσχυση της Εθνικής μας Ασφάλειας είναι αναγκαία.
Μέχρι σήμερα η Ελλάδα αγοράζει προστασία, μέσω πανάκριβων και όχι πάντα αναγκαίων αμυντικών εξοπλισμών.
Η παρούσα κυβέρνηση έχει προχωρήσει τα τελευταία έξι χρόνια σε εξοπλισμούς άνω των 20 δις ευρώ, χωρίς να έχει επενδύσει ούτε βίδα στην Εθνική Αμυντική Βιομηχανία.
Η ανασύσταση της Εθνικής Αμυντικής μας Βιομηχανίας, πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα την επόμενη πενταετία.
Η Άμυνα όμως δεν είναι ζήτημα μόνο εξοπλισμών, αλλά συστημικής αντοχής και αξιοπιστίας. Η στρατιωτική αποτροπή πρέπει να στηρίζεται σε οικονομική ισχύ και σε μια διεκδικητική διπλωματία.
Η Ελλάδα οφείλει να ανακτήσει την ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, που υλοποίησε τη περίοδο 15-19.
Να λειτουργήσει ως ενεργειακός και εμπορικός κόμβος της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική.
Και να αναπτύξει τις σχέσεις της πέρα από την περιοχή μας, με την Ινδία, την Κίνα και την Ρωσία, μετά το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία. Με την οποία πρέπει, να αποκαταστήσει τις παραδοσιακά καλές σχέσεις της.
Κυρίως όμως να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο.
Ως πυλώνας ειρήνης και σταθερότητας.
Κυρίες και κύριοι
Φίλες και φίλοι
Ελπίζω να μη σας κούρασα με την παράθεση των σκέψεων μου.
Με απασχολεί, όπως κι εσάς φαντάζομαι, το αύριο της πατρίδας μας.
Και επαναλαμβάνω, ότι αυτό το αύριο θα το καθορίσει η σπορά του σήμερα.
Αν επιμένουμε να σπέρνουμε κοινωνική αδικία, εργασιακή απορρύθμιση, διαφθορά και απληστία των κερδών, θα θερίσουμε αδιέξοδο και νέα υπαρξιακή κρίση.
Δεν υπάρχουν μαγικές συνταγές, ούτε αρκούν τα συνήθη πολιτικά στερεότυπα για να αντιμετωπίσουν τις επείγουσες προκλήσεις.
Η ανάγκη να μπει η χώρα σε ένα άλλο δρόμο, να υιοθετήσει ένα άλλο παραγωγικό πρότυπο, χρειάζεται επιμονή, αγώνα, ακόμα και συγκρούσεις με το παλιό, που από τη φύση του αντιστέκεται.
Μια τέτοια θεμελιώδης αλλαγή, δεν μπορεί να επιβληθεί από τα πάνω.
Ή μόνο από τα πάνω.
Χρειαζόμαστε μια Νέα Εθνική Πυξίδα.
Χρειαζόμαστε έναν Νέο Πατριωτισμό.
Που κατανοεί την υγιή οικονομία, το στέρεο και σύγχρονο παραγωγικό μοντέλο, την κοινωνική συνοχή, την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και το κράτος, ως όρο για την ασφάλεια και την πρόοδο της πατρίδας μας.
Και σε αυτή τη προσπάθεια είναι ανάγκη να συμβάλουν όλες οι παραγωγικές κοινωνικές τάξεις.
Σας ευχαριστώ!