Μια και οι μέρες χαρακτηρίζονται ως «ημέρες της ΔΕΘ» είπαμε σήμερα να διηγηθούμε μερικές ιστορίες γεμάτες από ΘεσσαλονίκηΗ πόλη έχει από παλιά προβλήματα πολιτικής εκπροσώπησης και μερικές παθογένειες. Τα προβλήματα ξεκινούν από το ότι δεν υπάρχει εδώ νούμερο 1. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι Αθήνα, όπου υπάρχει ο πρωθυπουργός και καμιά εικοσαριά υπουργοί, εδώ υπάρχει ο δήμαρχος, ο νομάρχης (παλιότερα), ο περιφερειάρχης (σήμερα) και το πολύ ο υπουργός ή υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης. Συνεπώς ιεραρχία δεν υπάρχει. Ταυτόχρονα απουσιάζει και το πολύ χρήμα. Στην Αθήνα το ΑΕΠ είναι μεγάλο και πολύ πιο πολύ υψηλό από ό,τι της Θεσσαλονίκης και το «ταψί» μικρό. Με αποτέλεσμα ο ένας να θέλει να φάει τον άλλον, γιατί το «ταψί» δεν αρκεί για όλους.
Το προβληματικό της συμπρωτεύουσας
Ο υδροκεφαλισμός της Ελλάδας
Ο ρόλος του καλού μάνατζερ
Τα χαμόγελα και τα smsΊσως να είναι και θέμα χαρακτήρα. Ο Αγγελούδης δεν είναι συγκρουσιακός, ενώ σε μεγάλο βαθμό αυτό ισχύει και για τον Απόστολο Τζιτζικώστα. Όχι ότι ο σημερινός Επίτροπος δεν μπορεί να τα πάρει ανάποδα όταν θεωρήσει ότι κάποιος χώνεται στα χωράφια του, αλλά μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Ούτε φυσικά με την Αθηνά Αηδονά, αλλά ούτε και με το Στέλιο Αγγελούδη.
