Είναι ο άντρας της ζωής μου, αλλά τον γνώρισα τέσσερις μήνες πριν πάει στρατό. Ναι, συμβαίνει μερικές φορές. Συμβαίνει να γνωρίζεις την αγάπη και το timing να μην είναι με το μέρος σου. Τι συμβαίνει λοιπόν όταν σε μια σχέση το timing δεν είναι με εσενα; Συμβαίνει να δένεις με κάποιον τόσο δυνατά, τόσο καθαρά, που λες “αν τον είχα γνωρίσει νωρίτερα…”, “αν είχαμε λίγο παραπάνω
χρόνο…”, “αν οι συνθήκες ήταν άλλες”.
- Γράφει η Φωτεινή Τζουβελέκη
Σχετικά Άρθρα
Τι συμβαίνει λοιπόν όταν σε μια σχέση το timing δεν είναι με εσένα;
Μερικές φορές, το αντέχεις. Άλλες, το παλεύεις. Και κάποιες, απλώς το αφήνεις. Όχι γιατί δεν άξιζε. Αλλά γιατί δεν άντεξες να κουβαλάς μονίμως την ευθύνη για κάτι που δεν έφταιγες. Γιατί οι σχέσεις δεν είναι εκστρατείες υπομονής. Δεν είναι κάτι που επιβιώνει μόνο επειδή κάποιος το ήθελε πολύ. Πρέπει να το θέλουν και οι δύο. Να το χτίζουν και οι δύο. Ακόμα και όταν το ρολόι μετράει αντίστροφα.
Αν το timing δεν είναι μαζί σας, τότε χρειάζεται πίστη. Επικοινωνία. Σεβασμός. Όχι απαιτήσεις. Όχι τύψεις. Όχι λίστες από χατίρια που πρέπει να γίνουν για να αποδείξεις την αγάπη σου. Γιατί αν χρειάζεται να αποδεικνύεις διαρκώς την αξία σου, τότε ίσως δεν μιλάμε για αγάπη, αλλά για ανασφάλεια μεταμφιεσμένη σε σχέση.Κι όσο κι αν πονάει, κάποιες φορές το μεγαλύτερο δώρο που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου δεν είναι να κρατήσεις αυτόν που φεύγει — αλλά να μείνεις εσύ. Με εσένα. Με αξιοπρέπεια. Με όσα έδωσες χωρίς να ζητήσεις αντάλλαγμα.
Γιατί το timing μπορεί να μην ήταν με το μέρος σου. Αλλά η αλήθεια σου, ήταν.
Είναι ο άντρας της ζωής μου, αλλά τον γνώρισα αφού χώρισε με την κοπέλα του μετά από δυόμισι χρόνια. Τότε το θέμα δεν είναι ο χρόνος. Είναι ότι είσαι rebound. Ότι, χωρίς να το καταλάβεις, γίνεσαι ο μαλακός καναπές όπου κάθεται να ξεκουράσει τον χωρισμό του. Ο ενθουσιασμός τουεπειδή κάτι νέο ήρθε στη ζωή του — όχι απαραίτητα επειδή είσαι εσύ. Και στην αρχή το αγνοείς. Το βαφτίζεις πάθος, ανάγκη, συγχρονισμός. Γιατί τον βλέπεις να σε κοιτάει με λαχτάρα και σκέφτεσαι “με διάλεξε”. Αλλά δεν ξέρεις αν σε διάλεξε, ή απλώς δεν ήθελε να μείνει μόνος.
Και μετά αρχίζει το αργό ξήλωμα. Σε συγκρίνει χωρίς να το λέει. Θυμάται εκείνη με τρόπους που δεν χωράς. Θυμώνει για πράγματα που δεν προκάλεσες. Κι εσύ, σαν να πρέπει να αποδείξεις ότι είσαι αντάξια, προσπαθείς. Δίνεις. Μικραίνεις. Μένεις.
Αλλά κάποια στιγμή το παραδέχεσαι: Δεν είσαι συνέχεια. Είσαι μετάβαση. Δεν είσαι σπίτι. Είσαι σταθμός. Και όσο κι αν πονάει αυτό, άλλο τόσο απελευθερώνει. Γιατί εσύ δεν ήρθες να μαζέψεις συντρίμμια. Δεν γεννήθηκες να γιατρέψεις πληγές που δεν άνοιξες. Δεν είσαι η ενδιάμεση. Είσαι ολόκληρη.
Κι αν σε είδαν σαν rebound, μην ξεχάσεις ποτέ ότι η αξία σου δεν μειώνεται επειδή κάποιος δεν ήταν έτοιμος να τη δει. Μειώνεται μόνο αν αρχίσεις να το πιστεύεις κι εσύ.
Είναι ο άντρας της ζωής μου αλλά είναι μεγαλύτερος. Λέει ότι είμαι παιδάκι.
Αν είσαι κάτω των δεκαοχτώ τότε τρέξε μακριά. Αν είσαι άνω και μιλάμε για μια σχέση με κάποιον δύο χρόνια μεγαλύτερο μείνε.
Γιατί το πρόβλημα δεν είναι η διαφορά ηλικίας. Είναι η διαφορά αντίληψης. Αν σε κοιτά σαν “παιδάκι”, τότε δεν σε βλέπει ως ισότιμη. Σε βλέπει σαν κάποια που πρέπει να “εκπαιδευτεί”, να “ωριμάσει”, να “μάθει” μέσα από αυτόν. Και αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι έλεγχος
ντυμένος με στοργή.
Ο έρωτας δεν χρειάζεται ρόλους δασκάλου και μαθήτριας. Δεν χρειάζεται να αποδείξεις ότι “είσαι αρκετά ώριμη για την ηλικία σου”. Χρειάζεται αλήθεια, επικοινωνία, επιθυμία — και σεβασμό. Αν αυτός που έχει λίγα χρόνια παραπάνω τα χρησιμοποιεί για να σε μειώσει, τότε δεν σε αγαπά. Θέλει να σε πλάσει στα μέτρα του. Και να θυμάσαι: το να είσαι νεότερη δεν είναι ελάττωμα. Είναι απλώς η δική σου στιγμή στον χρόνο.
Και αξίζεις κάποιον που να την τιμά, όχι να την χρησιμοποιεί ως επιχείρημα για να σε κάνει να νιώθεις λιγότερη.