«Στην περίπτωση της σύγχρονης Γερμανίας, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα κράτος που μπορούμε να το ορίσουμε ως ριζικά οικονομικό, με τη στενή έννοια του όρου “ριζικά”, επειδή η ρίζα του είναι ακριβώς οικονομική», Μισέλ Φουκώ.
Η Γερμανία χάνει βάρος στον παγκόσμιο καταμερισμό οικονομικής ισχύος και φαίνεται να μην αισθάνεται πολύ καλά. Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα που είχε γίνει για άλλη μια φορά η οικονομική μηχανή της Ευρώπης και το κύριο πολιτικό σημείο αναφοράς της, οι ρωγμές που είχαν οδηγήσει πολλούς παρατηρητές να την ορίσουν ως τον «άρρωστο της Ευρώπης» στις αρχές της δεκαετίας του 2000, επανεμφανίστηκαν στη Γερμανία. Ένας βασικός δείκτης που απλά μας δείχνει τις εξελίξεις είναι ο ρυθμός μεγέθυνσης του ΑΕΠ στο Γράφημα 1.
Το οικονομικό χάσμα μεταξύ Ανατολικής Γερμανίας και Δυτικής Γερμανίας φαίνεται να ακολουθεί μια τάση που θυμίζει το χάσμα μεταξύ Βορρά και Νότου στην Ιταλία. 35 χρόνια μετά την επανένωση και παρά τα 2.000 δισεκατομμύρια ευρώ δαπανών από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ των Γερμανών που ζουν στα ομόσπονδα κράτη της πρώην Ανατολικής Γερμανίας παραμένει 30% χαμηλότερο από αυτό των Γερμανών που ζουν στη Δύση. Αυτό συνέβαλε στην επιτυχία του δεξιού AfD, το οποίο κατέλαβε την πρώτη θέση σχεδόν στο σύνολο των περιοχών της Ανατολικής Γερμανίας (Γράφημα 2).
Το γερμανικό πολιτικό σύστημα κατακερματίζεται και αυτό δεν συμβαίνει σήμερα: Εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια τα παραδοσιακά κόμματα υποχωρούν, τα άκρα προχωρούν. Το CDU/CSU μπορεί να ήλθε πρώτο στις εκλογές, όμως το AfD έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη δύναμη στη χώρα, ενώ το SPD είχε το χειρότερο αποτέλεσμα από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο κίνδυνος αστάθειας, παρόμοιας με αυτή της Γαλλίας, είναι υψηλός. Τα αποτελέσματα των εκλογών της 23 Φεβρουαρίου 2025 και οι διαφορές των ποσοστών των κομμάτων από τις προηγούμενες εκλογές παρουσιάζονται στο Γράφημα 3.