Κυκλοφορεί στα social media ένα κείμενο από τα “Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής” για την περίοδο της διακυβέρνησης Σημίτη στην χώρα. Ένα κειμενο του καθηγητή Γ. Κοντογιώργη (Το Φθινόπωρο του 1985 διατέλεσε επί δίμηνο Γενικός Διευθυντής της ΕΤ 1 και το 1989 (από 1ης Ιουλίου έως την 31η Δεκεμβρίου 1989) Πρόεδρος-Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΡΤ ΑΕ. Η περίοδος αυτή συμπίπτει με τον εκδημοκρατισμό της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης, με τη δημιουργία της Διεύθυνσης Αρχείου Μουσείου που διέσωσε τον οπτικό/ακουστικό/ψηφιακό πολιτισμό της χώρας, την εξυγίανση των οικονομικών της και τη δημιουργία με εισήγησή του της πρώτης ανεξάρτητης αρχής στη χώρα, του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 1993 διατέλεσε υπηρεσιακός υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ)- όπως αναφέρεται στην ανάρτηση – το οποίο “γκρεμίζει” το αφήγημα που δημιουργούσαν τα ΜΜΕ αλλά και η πολιτική τάξη των πραγμάτων …
- Το κείμενο όπως δημοσιεύεται σε ανάρτηση στην πλατφόρμα Χ :
“Η περίοδος της πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη συμπίπτει με την ολοσχερή παράδοση του κράτους στα παράσιτα της διαπλοκής με την γιγάντωση της απαξίωσης ή της δήωσης του ιδιωτικού πλούτου και με την υπερχρέωση της χώρας ενώ την ίδια στιγμή το ίδιο το γραφείο του πρωθυπουργού λειτούργησε ως εκτροφείο της διαπλοκής και της διαφθοράς. Το δόγμα του ίδιου του πρωθυπουργού συνόψισε η διακήρυξη του μπροστά στην ογκούμενη αγανάκτηση για τη λεηλασία του κράτους ότι «όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα». Προφανώς δεν αισθανόταν ότι τον αφορούσε ως πρωθυπουργό. Η διακυβέρνηση Σημίτη συνάδει με μία μείζονος σημασίας στροφή στην επιλογή του πολιτικού προσωπικού με γνώμονα την «οικείωση» προς τον ηγέτη. Παράλληλα επιδόθηκε στο εγχείρημα της επιστράτευσης της «αριστερής» κρατικής διανόησης προκειμένου να συνδράμει την αγιολογία του και ιδίως στην οικοδόμηση μιας νέας εθνοθραυστικά στοχευμένης ιδεολογίας για τη χώρα συνάδουσας με την εκχωριτική πολιτική στα εξωτερικά ζητήματα ικανής να διαβρώσει την πολιτισμική αυτοπεποίθησή του Έλληνα και εντέλει να κάμψει τις αντιρρήσεις του στις εξωτερικές επιλογές της εξουσίας. Στο πεδίο της Ευρωπαϊκής ένωσης εισαγωγή της Ελλάδας στο ευρώ εδράστηκε στην φαλκίδευση των στοιχείων (των στατιστικών της κτλ) αντί της λήψης των αναγκαίων διαρθρωτικών μέτρων για την προσαρμογή της οικονομίας και του κράτους γεγονός που οδήγησε στην ενεχυρίαση της οικονομίας και στην εξάρτηση της χώρας. Αξίζει να υπομνησθούν εν είδει παραδείγματος οι επάλληλες οικονομικές απώλειες που κλήθηκαν να επωμιστούν ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας με όχημα το χρηματιστήριο, τα εξοπλιστικά, τους ολυμπιακούς αγώνες, τα δημόσια έργα, την εν γένει διαφθορά και την είσοδο στο ευρώ κατά τον τρόπο που έγινε. Εάν αθροίσει κανείς τις απώλειες στις απομυζήσεις των ευρωπαϊκών κονδυλίων τα περίφημα πακέτα Ντελόρ κτλ., δύναται να αποκομίσει ένα πρώτο συμπέρασμα για τη δήωση που υπέστη η χώρα στην διάρκεια της μεταπολίτευσης. Ωστόσο εκείνο που διακρίνει την περίοδο Σημίτη είναι η εργώδης προσπάθεια να αναιρεθεί το ιδιώνυμο της πολιτισμικής συνοχής της κοινωνίας με την επιστράτευση της παρακοιμώμενης στο κράτος διανόησης στα κύρια σημεία που σφυρηλατούν την αντίσταση της στα πολιτικά δρώμενα. Αναφέρομαι στην ιστορικότητα της στις πολιτισμικές τις ορίζουσες στις ίδιες τις θεσμικές της βάσης. Το εγχείρημα αυτό κυριαρχείται από την ιδεολογία της ολοκληρωτικής αγκίστρωσης των πολιτισμικών σταθερών της άρχουσας τάξης στο άρμα του Διαφωτισμού και της αποκοπής της από το προοδευτικό πρόσημο του ελληνικού κόσμου. Το πρωτοφανές αυτό εγχείρημα που δεν απαντάτε σε κανένα άλλο λαό στο σύνολο της κοσμοιστορίας, συνέχεται με την παρομοιώδη αποξένωση της άρχουσας τάξης από την κοινωνική συλλογικότητα που προσλαμβάνει το έθνος, δηλαδή την κοινωνία με πρόσημο το ανήκειν δίκην υπηκόου το κράτος και την ιστόρησή του διά των πεπραγμένων του και εντέλει με τον συναγελασμό της με το δόγμα της διεθνούς των αγορών. Εν τέλει η διακυβέρνηση Σημίτη σηματοδοτεί μια κρίσιμης σημασίας επιλογή στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής η οποία σημαίνεται με τις απαρχές της εισόδου της χώρας στον αστερισμό της φινλανδοποίησης της. Κορυφαία εκδήλωση της πορείας αυτής αποτελεί αναμφιβόλως υποτελείς διαχείριση της υπόθεσης των Ιμίων.
(Γ.Κοντογιώργης Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής)”
Η περίοδος της πρωθυπουργίας του Κώστα Σημίτη συμπίπτει με την ολοσχερή παράδοση του κράτους στα παράσιτα της διαπλοκής με την γιγάντωση της απαξίωσης ή της δήωσης του ιδιωτικού πλούτου και με την υπερχρέωση της χώρας ενώ την ίδια στιγμή το ίδιο το γραφείο του πρωθυπουργού… pic.twitter.com/BNPSXqNaga
— Αναβαλόγλου Γεώργιος (@ganavalo) January 6, 2025