Αγωνία

Δίνουν και παίρνουν οι αναλύσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ, με τα εγχώρια επιτελεία να στέκονται στις συνέπειες που θα έχει στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» η εκλογή του ενός ή του άλλου υποψηφίου. Θα κυριαρχήσει η «προβλέψιμη» Χάρις, που θα συνεχίσει την εξωτερική πολιτική των Δημοκρατικών, ή θα κερδίσει ο «απρόβλεπτος» Τραμπ, με κίνδυνο να αλλάξουν οι ισορροπίες στην περιοχή υπέρ των τουρκικών αμφισβητήσεων; Αν και κανείς δεν παραγνωρίζει τις ιδιαιτερότητες του ενός και του άλλου υποψηφίου, η συζήτηση είναι αστεία. Η αμερικανική πολιτική έχει «συνέχεια» και αυτό αποτυπώνεται σε όλη την πορεία των σχέσεων Ελλάδας – Τουρκίας, που είναι «σύμμαχοι» στο ΝΑΤΟ. Είτε με Δημοκρατικούς είτε με Ρεπουμπλικάνους στο τιμόνι των ΗΠΑ, οι «γκρίζες ζώνες» επεκτάθηκαν στο Αιγαίο, η τουρκική αστική τάξη απέκτησε «ζωτικά» και «νόμιμα» συμφέροντα, ενώ «δουλεύεται» σταθερά η προοπτική της συνεκμετάλλευσης, ως ο τελικός προορισμός του «οδικού χάρτη» που έχουν χαράξει από κοινού το ΝΑΤΟ και οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Τουρκίας. Αυτός ο στρατηγικός σχεδιασμός, που στον πυρήνα του έχει τη θωράκιση της ΝΑΤΟικής συνοχής, στην αντιπαράθεση με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα, θα είναι εδώ και την επομένη των εκλογών, είτε με Τραμπ είτε με Χάρις. Επομένως, καμιά αγωνία και καμιά προσδοκία δεν πρέπει να τρέφουν οι λαοί. Μόνο η μεταξύ τους αλληλεγγύη και ο αγώνας σε κάθε χώρα ενάντια στα συμφέροντα της αστικής τάξης και στις διεθνείς συμμαχίες της μπορεί να ανοίξουν δρόμο για την ανάπτυξη σχέσεων αμοιβαίου οφέλους, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι της εξουσίας.